இந்திய அரசியலில் தேர்தல் வெற்றிகளும் தோல்விகளுமே ஒரு கட்சியின் முதிர்ச்சியைத் தீர்மானிக்கின்றன. அண்மையில் மேற்குவங்கத்தில் மம்தா பானர்ஜியின் திரிணாமுல் காங்கிரஸ் ஆட்சியையும், கேரளாவில் பினராயி விஜயனின் இடதுசாரி முன்னணி ஆட்சியையும் இழந்த வரலாற்றுச் சம்பவங்களை நாம் பார்த்தோம். இத்தனை ஆண்டுகாலம் அசைக்க முடியாத சக்திகளாக இருந்த இந்தத் தலைவர்கள் தங்களது தோல்விக்குப் பிறகு, தற்போதைய புதிய அரசுக்கு எதிராக வன்மத்தையோ அல்லது வீணான காழ்ப்புணர்ச்சியையோ பொதுவெளியில் கொட்டவில்லை. மாறாக, தேர்தல் முடிவுகளை ஏற்றுக்கொண்டு தங்களது பலவீனங்களை ஆராயத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள்.
அரசியல் முதிர்ச்சி என்பது தோல்வியைக் கையாளுவதில் தான் இருக்கிறது என்பதைப் பிற மாநிலத் தலைவர்கள் நிரூபித்துக் காட்டியுள்ளனர். புதிய அரசு பதவியேற்றவுடன் “மூன்று மாதத்தில் இந்த ஆட்சி கவிழ்ந்துவிடும், ஆறு மாதத்தில் தாங்கிப் பிடிக்கும் தூண்கள் உடைந்துவிடும்” என்றெல்லாம் அவர்கள் எங்கும் புலம்பித் திரியவில்லை. ஐந்து வருட கால மக்கள் தீர்ப்பை மதித்து, பொறுமை காத்து, ஒரு ஆக்கபூர்வமான எதிர்க்கட்சியாகச் செயல்பட்டு, மீண்டும் மக்களின் செல்வாக்கைப் பெற்று ஆட்சிக்கு வர வேண்டும் என்ற நீண்ட கால அரசியல் வியூகத்தோடு அவர்கள் தங்களது களப்பணிகளை அமைதியாகத் திட்டமிட்டு வருகிறார்கள்.
ஆனால், தமிழகத்தில் திமுகவிற்கு ஒரே ஒரு அரசியல் சரிவையோ அல்லது தங்களுக்கு நிகராக எழும் புதிய சவால்களையோ தாங்கிக் கொள்ள முடியாத ஒரு விசித்திரமான சூழல் நிலவுகிறது. மறைந்த முன்னாள் முதல்வர் ஜெயலலிதாவின் மறைவுக்குப் பிறகு தமிழகத்தில் நடந்த நாடாளுமன்றத் தேர்தல், சட்டமன்றத் தேர்தல், உள்ளாட்சித் தேர்தல் என அனைத்திலும் தொடர் வெற்றிகளைக் குவித்த பெருமை திமுகவிற்கு உண்டு. இத்தனை வெற்றிகளைப் பார்த்த ஒரு பேரியக்கத்தால், ஒரே ஒரு சட்டமன்ற தேர்தல் தோல்வியை ஏன் தாங்க முடியவில்லை?
திமுகவின் இந்த அதீத பதற்றத்திற்கும் சகிப்புத்தன்மையற்ற போக்கிற்கும் முதன்மையான காரணம் தமிழக வெற்றிக் கழகத்தின் தலைவரும் முதல்வருமான விஜய் அவர்களின் அரசியல் வருகையும், அவர் பெற்று வரும் மக்கள் ஆதரவுமே ஆகும். சினிமாத்துறையில் உச்ச நட்சத்திரமாக இருந்து, தங்களுடைய தயாரிப்பில் தன்னிடம் சம்பளம் வாங்கிய ஒரு நடிகர், இன்று தங்களை எதிர்த்து அரசியல் பாடம் நடத்துவதா, அவரா நமக்கு மாற்றாக வந்து முதலமைச்சர் நாற்காலியில் அமருவதா என்ற ‘அகம்பாவம்’ மற்றும் ‘ஈகோ’ தான் திமுகவின் தலைவர்கள் முதல் அடிமட்ட நிர்வாகிகள் வரை தற்பொழுது ஆட்டிப்படைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.
வரலாற்றில் எந்தவொரு அரசியல் கட்சியும் தங்களது எதிராளியைக் குறைத்து மதிப்பிட்டதாலோ அல்லது தங்களது அகந்தையை முன்னிறுத்தியதாலோ நீண்ட காலம் நிலைத்து நின்றதாகச் சரித்திரம் இல்லை. கலைத்துறையில் இருந்து வந்து தங்களை எதிர்ப்பவர்களை வெறும் ‘சம்பளம் வாங்கியவர்கள்’ என்ற ஒற்றை வரியில் கொச்சைப்படுத்துவது தற்போதைய இளம் தலைமுறை வாக்காளர்கள் மத்தியில் திமுகவின் மீதான அதிருப்தியையே அதிகரிக்கும். இந்த தேவையற்ற ஈகோவும், தனிநபர் மீதான வன்மமும் ஆளுங்கட்சியின் ஆக்கபூர்வமான சிந்தனைகளை மழுங்கடித்து, அவர்களது சொந்த அரசியலையே அழிவுப் பாதைக்குக் கொண்டு சென்றுவிடும் என்று அரசியல் விமர்சகர்கள் எச்சரிக்கின்றனர்.
முடிவாக, ஜனநாயகம் என்பது மக்களால் வழங்கப்படுவது மட்டுமே தவிர, அது எந்தவொரு தனிப்பட்ட குடும்பத்திற்கோ அல்லது பாரம்பரியத்திற்கோ சொந்தமான சொத்து கிடையாது. மற்ற மாநிலத் தலைவர்களைப் போலத் தோல்விகளையும், புதிய சவால்களையும் முதிர்ச்சியோடு எதிர்கொள்ளப் பழகாதவரை தமிழக அரசியலில் நிலையான இடத்தை தக்கவைப்பது கடினம். விஜய் அவர்களின் அரசியல் பலத்தை வெறும் ஈகோ கண்ணோட்டத்துடன் அணுகுவதை விடுத்து, மக்கள் மத்தியில் தங்களுக்கு எழுந்துள்ள அதிருப்தியைச் சரி செய்வதே திமுகவிற்கு தற்போதைய கட்டாயத் தேவையாகும்; இல்லையெனில், இந்த சகிப்புத்தன்மையற்ற அரசியலே அவர்களது வீழ்ச்சிக்கு முதற்படியாக அமைந்துவிடும்.
டிஜிட்டல் ஊடக துறையில் 15 வருடங்களாக பணிபுரிகிறேன். அனைத்து பிரிவுகளிலும் கட்டுரைகள் எழுதுவேன். செய்திகள், பொழுதுபோக்கு, தொழில்நுட்பம், விளையாட்டு ஆகிய பிரிவுகள் அதிக கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளேன்.
