தமிழ்நாட்டு அரசியல் மற்றும் சமூக தளங்களில் மொழியுணர்வும், தேசப்பற்றும் எப்போதும் ஒருசேர விவாதிக்கப்படும் பொருள்களாகவே இருந்து வருகின்றன. அந்த வகையில், அண்மைக்காலமாக அரசு மற்றும் பொதுநிகழ்வுகளில் பாடப்படும் பாடல்களின் வரிசைமுறை குறித்தான விவாதங்கள் தேவையற்ற அரசியல் சர்ச்சையாக மாற்றப்பட்டு வருகின்றன.
தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து பாடல் வரிசைமுறையில் மூன்றாவது இடத்தில் வைக்கப்பட்டிருப்பதால் என்ன குடிமுழுகி போய்விடப் போகிறது என்ற சாமானிய மக்களின் எதார்த்தமான கேள்வி, தற்போதைய போலி உணர்ச்சி அரசியலின் முகத்திரையை கிழிப்பதாக அமைந்துள்ளது. மொழிப்பற்று என்பது தேசப்பற்றிற்கு எதிரானது அல்ல என்பதை உணராமல், ஒவ்வொரு சின்ன விஷயத்திலும் அரசியல் லாபம் தேட முனையும் போக்கு கண்டிக்கத்தக்கது.
ஒரு பொதுநிகழ்வின் நெறிமுறைகளின்படி, முதல் இரண்டு இடங்களில் தேசத்தின் பெருமையை பறைசாற்றும் தேசிய கீதமும் , வந்தே மாதரம் பாடலும் தான் இடம்பெற்றுள்ளன. இதில் கோபப்படுவதற்கோ அல்லது மாநிலத்தின் இறையாண்மைக்கு ஏதோ ஆபத்து வந்துவிட்டது போல சித்தரிப்பதற்கோ என்ன இருக்கிறது என்பதுதான் நடுநிலையாளர்களின் வாதமாக உள்ளது. அந்த பட்டியலில் என்ன பாகிஸ்தான் தேசிய கீதமோ அல்லது பங்களாதேஷ் தேசிய கீதமோவா இடம்பெற்றிருக்கிறது, நமது சொந்த நாட்டின் பாடல்களுக்கு முதலிடம் கொடுப்பதில் நாம் ஏன் இவ்வளவு குறுகிய மனப்பான்மையோடு நடந்து கொள்ள வேண்டும்?
அடிப்படையில் நாம் அனைவரும் இந்தியர்கள் என்ற ஒற்றை குடையின் கீழ் வாழும் போது, நமது மாநிலத்தின் மொழி பாடலுக்கு முன்னதாக நமது ஒட்டுமொத்த தேசத்தின் பாடல்களுக்கு முன்னுரிமை அளிப்பதில் நமக்கு கூடுதல் பெருமையும் மகிழ்ச்சியும் தானே வர வேண்டும். பாரத தேசம் என்ற மகா விருட்சத்தின் ஒரு கிளையாக தான் தமிழ்நாடு திகழ்கிறது என்ற உண்மையை எவரும் மறுக்க முடியாது. தேசத்தின் ஒரு அங்கமாக இருந்துகொண்டு, தேசிய பாடல்களுக்கு இணையாகவோ அல்லது அதைவிட மேலாகவோ பிராந்திய பாடல்களை முன்னிறுத்த வேண்டும் என்று அடம் பிடிப்பது ஆரோக்கியமான அரசியல் பண்பாடு கிடையாது.
இந்த சூழலை மிக எளிமையான ஒரு குடும்ப பின்னணியோடு ஒப்பிட்டு பார்க்க முடியும். ஒரு குடும்பத்தில் “என்னை விட என் அப்பா அறிவுக்கோ, புகழுக்கோ அல்லது பதவிகளுக்கோ உயர்ந்துவிட்டார்” என்று தெரிந்தால், எந்த ஒரு மகனுக்காவது தன் தந்தையின் மீது பொறாமையோ அல்லது கோபமோ வருமா? நிச்சயம் வராது, மாறாக தன் தந்தையின் உயர்வை எண்ணி அந்த மகன் பெருமைதான் கொள்வான். அதேபோலத்தான், நமது அன்னை தமிழ் மொழியை விட நமது ஒட்டுமொத்த தாய்நாடான பாரத தேசத்தின் தேசியப் பாடல்கள் முன்னணியில் இருக்கும் போது, ஒரு உண்மையான குடிமகனுக்கு பொறாமைக்கு இடமில்லாமல் பெருமிதமே மேலோங்க வேண்டும்.
ஆனால், தமிழகத்தில் உள்ள ஒருசில சுயநல அரசியல் சக்திகள், மொழியையும் இனத்தையும் மட்டுமே தங்களது வாழ்நாள் மூலதனமாக கொண்டு, காலாவதியான பிரிவினைவாத அரசியலை இன்னமும் உயிர்ப்போடு வைத்திருக்க முயல்கின்றன. மக்களின் உணர்ச்சிகளை தூண்டிவிட்டு, அதன் மூலம் குளிர்காய நினைக்கும் இந்த சீப்பான அரசியல் பாணி தற்போதைய விழிப்புணர்வு பெற்ற இளைஞர்களிடம் செல்லுபடியாகாது. தமிழையும், தமிழ் மண்ணையும் நேசிக்கும் எவரும் இந்தியாவின் தேசிய பெருமைகளை ஒருபோதும் குறைத்து மதிப்பிட மாட்டார்கள் என்பதை இந்தத் தலைவர்கள் முதலில் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.
எனவே, இது போன்ற அர்த்தமற்ற அடையாள சர்ச்சைகளையும், ஐந்து பைசாவுக்கு பிரயோசனம் இல்லாத விவாதங்களையும் கூவிக்கூவி நேரத்தை வீணடிப்பதை கைவிட்டுவிட்டு, மக்களுக்கு உருப்படியான மற்றும் பயனுள்ள திட்டங்களை பற்றி தலைவர்கள் சிந்திக்க வேண்டும். ஏழை எளிய மக்களின் வாழ்வாதாரத்தை உயர்த்துவது, கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்புகளை பெருக்குவது, உள்கட்டமைப்புகளை மேம்படுத்துவது போன்ற உண்மையான மக்கள் நல பணிகளில் கவனம் செலுத்தினால் மட்டுமே தமிழகம் முன்னேற்ற பாதையில் செல்லும். வெற்று மொழி வியாபாரங்களை விடுத்து, எதார்த்தமான மக்கள் தேவைகளுக்கான அரசியலை முன்னெடுப்பதே தற்போதைய காலத்தின் கட்டாயமாகும்.
டிஜிட்டல் ஊடக துறையில் 15 வருடங்களாக பணிபுரிகிறேன். அனைத்து பிரிவுகளிலும் கட்டுரைகள் எழுதுவேன். செய்திகள், பொழுதுபோக்கு, தொழில்நுட்பம், விளையாட்டு ஆகிய பிரிவுகள் அதிக கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளேன்.
