தமிழக அரசியல் களம் எப்போதுமே தத்துவார்த்த பேச்சுகளையும் தாண்டி, மிகக் கடுமையான எதார்த்தவாதப் போக்குகளைக் கொண்டதாகவே இருந்து வந்துள்ளது. ஒரு கட்சியின் தோற்றமும் அதன் பின்னணியும் எவ்வளவு உன்னதமானதாக இருந்தாலும், தேர்தல் என்று வந்துவிட்டால் அங்கு அறநெறிகளை விட அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதே முதன்மை இலக்காக மாறிவிடுகிறது.
இந்தச் சூழலில், அதிமுக போன்ற திராவிட இயக்கப் பின்னணி கொண்ட கட்சிகள் தங்களை தியாகத்தின் அடையாளமாகவோ அல்லது சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்களின் உறைவிடமாகவோ காட்டிக் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் தற்கால அரசியலில் இல்லை என்றே தோன்றுகிறது. ஏனெனில், தற்கால அரசியல் என்பது கொள்கைப் பரப்புரைகளைத் தாண்டி, அதிகாரப் புள்ளிகளை எவ்வாறு தக்கவைத்துக் கொள்வது என்ற ஒற்றை மையப் புள்ளியை நோக்கியே நகர்கிறது.
மக்களுக்கு நல்லது செய்ய வேண்டும் என்ற உன்னதமான நோக்கம் ஒரு கட்சிக்கு இருந்தாலும், அதனைச் செயல்படுத்த அதிகார பலம், அதாவது ஆட்சிப் பொறுப்பு என்பது மிக மிக இன்றியமையாதது. ஒரு ஜனநாய அமைப்பில் ஆட்சிக் கட்டிலில் அமர வேண்டுமென்றால், சட்டமன்றத்தில் பெரும்பான்மையை நிரூபிக்க வேண்டிய கட்டாயம் எந்தவொரு கட்சிக்கும் உண்டு. தமிழகச் சூழலில் ஆட்சி அமைக்கத் தேவையான அந்த மேஜிக் எண்களான ‘118’ என்ற இலக்கைத் தொடுவதுதான் ஒவ்வொரு அரசியல் கட்சியின் இறுதி லட்சியமாக இருக்கிறது. அந்த 118 என்ற பெரும்பான்மை எண்ணைத் தொடாமல் எத்தனை கோடிக் கொள்கைகளைப் பேசினாலும், அது வெற்று முழக்கமாகவே போய்விடும் என்பதால், அந்த இலக்கை அடைய கட்சிகள் எந்த எல்லைக்கும் செல்லத் துணிகின்றன.
பெரும்பான்மையை அடைவதே இலக்கு என்றான பின்பு, அதற்காகப் பயன்படுத்தப்படும் வழிமுறைகள் குறித்துப் பேசுவது தற்காலச் சூழலில் அர்த்தமற்றதாகிவிடுகிறது. அரசியலில் வெற்றி மட்டுமே வரலாற்றை எழுதுகிறது என்பதால், அந்த வெற்றியைப் பெற என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யலாம் என்ற எழுதப்படாத விதி ஒன்று இங்கு நிலவுகிறது. தேர்தலுக்கு முன்பான கூட்டணிகள், தேர்தலுக்குப் பின்பான வியூகங்கள், சட்டமன்ற உறுப்பினர்களைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளும் உத்திகள் என அனைத்தும் இந்த அதிகாரப் போட்டியின் அங்கங்களே ஆகும். எனவே, ஆட்சியைப் பிடிக்கவும், பிடித்தைப் பலப்படுத்தவும் எடுக்கப்படும் எந்தவொரு அரசியல் நகர்வையும் தார்மீகக் கண்ணோட்டத்தோடு மட்டும் அணுகிவிட முடியாது.
இந்த அதிகாரப் போட்டியில் ‘குதிரை பேரம்’ என்ற சொல் அடிக்கடி பயன்படுத்தப்பட்டாலும், அரசியலின் உச்சகட்ட தேவைகளுக்காக குதிரை பேரம் ஏன், ‘யானை பேரம்’ கூடச் செய்யலாம் என்ற நிலைதான் நிலவுகிறது. சட்டமன்ற உறுப்பினர்களைத் தங்கள் பக்கம் இழுப்பதும், ஆட்சிக் கவிழ்ப்புகளைத் தடுப்பதும், தங்களுக்குச் சாதகமான சூழலை உருவாக்குவதும் உலகெங்கிலும் உள்ள அரசியல் கட்சிகள் கையாளும் ஒரு உத்திதான். இதில் எந்தவொரு கட்சியும் தங்களைத் தூய்மையானவர்கள் என்று தம்பட்டம் அடித்துக் கொள்ள முடியாது. அதிகாரத்தை நோக்கி ஓடும் பந்தயத்தில் இத்தகைய பேரங்களும், வியூகங்களும் தவிர்க்க முடியாத அரசியல் கருவிகளாகவே மாறிவிட்டன.
அரசியல் கட்சிகளிடம் தூய்மையையும், அறநெறிகளையும் எதிர்பார்ப்பது என்பது சற்றே அதீதமான ஒன்றாகவே பார்க்கப்படுகிறது. ஏனெனில், ‘தூய அரசியல்’ அல்லது கொள்கைவாதம் என்பது சாமானிய மக்களுக்கும், தத்துவார்த்த விவாதங்களுக்கும் மட்டுமே பொருந்துமே தவிர, தேர்தல் களத்தில் இருக்கும் கட்சிகளுக்கு அது எப்போதும் லாபகரமானதாக இருப்பதில்லை. திராவிடப் பேரியக்கங்களான திமுக மற்றும் அதிமுக ஆகிய இரு கட்சிகளுமே பல தசாப்தங்களாகத் தமிழகத்தை மாறி மாறி ஆண்டு வருபவை. இந்த இரு பெரும் துருவங்களுக்கு இடையேயான மோதலில், அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் தூய அரசியல் செய்ய வேண்டிய அவசியம் எள்ளளவும் இல்லை; மாறாக, எதிரணியை வீழ்த்தித் தாங்கள் வெல்வதே இரு தரப்பின் நோக்கமுமாகும்.
முடிவாகப் பார்க்கும்போது, தற்கால அரசியல் என்பது கொள்கை சார்ந்த புனிதப் போர் அல்ல, அது முழுக்க முழுக்க அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதற்கான ஒரு சதுரங்க விளையாட்டு. இந்த விளையாட்டில் அறம், நெறிமுறைகள் போன்றவற்றுக்குக் கொடுக்கும் முக்கியத்துவத்தை விட, இறுதி வெற்றிக்கே முக்கியத்துவம் தரப்படுகிறது. மக்கள் நலன் என்ற இலக்கை அடைவதற்குக் கூட அதிகாரப் பாதைதான் வழி வகுக்கும் என்பதால், அந்தப் பாதையை அடையக் கட்சிகள் மேற்கொள்ளும் எதார்த்த அரசியல் நகர்வுகளை நாம் விமர்சனக் கண்ணோட்டத்தைத் தாண்டி, அதிகார அரசியலின் ஒரு பகுதியாகவே பார்க்கப் பழகிவிட்டோம்.
டிஜிட்டல் ஊடக துறையில் 15 வருடங்களாக பணிபுரிகிறேன். அனைத்து பிரிவுகளிலும் கட்டுரைகள் எழுதுவேன். செய்திகள், பொழுதுபோக்கு, தொழில்நுட்பம், விளையாட்டு ஆகிய பிரிவுகள் அதிக கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளேன்.
