தமிழக அரசியல் வரலாறு என்பது வெறும் அதிகார போட்டிக்கான களம் மட்டுமல்ல, அது விசுவாசம் மற்றும் தத்துவார்த்த பிணைப்பின் சாட்சியமாகவும் விளங்கி வருகிறது. குறிப்பாக, 1972-ஆம் ஆண்டு எம்.ஜி.ஆர் அவர்கள் திமுகவிலிருந்து பிரிந்து அதிமுகவை நிறுவியபோது, அப்போதைய முதலமைச்சர் கலைஞர் கருணாநிதி ஒரு மிகப்பெரிய அரசியல் சுனாமியை எதிர்கொண்டார்.
அடுத்தடுத்து வந்த பொதுத்தேர்தல்களில் திமுக தொடர் தோல்விகளை சந்தித்த போதிலும், அக்கட்சியின் இரண்டாம் கட்டத் தலைவர்களும், அடிமட்ட தொண்டர்களும் கலைஞரின் தலைமைத்துவத்தின் மீது வைத்திருந்த நம்பிக்கை சற்றும் குறையவில்லை. அந்த சோதனையான காலக்கட்டத்திலும், திமுகவின் உட்கட்சி ஜனநாயகம் சிதையாமல், ஒரு ராணுவ கட்டுக்கோப்புடன் தலைவரை சுற்றி அணிவகுத்து நின்றதுதான் அக்கட்சியின் மீண்டெழும் சக்தியாக அமைந்தது.
1991-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற சட்டமன்ற தேர்தல் திமுகவின் வரலாற்றில் ஒரு கரும்புள்ளியாகவும், மிகப்பெரிய வீழ்ச்சியாகவும் கருதப்படுகிறது. முன்னாள் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தி படுகொலைக்கு பிந்தைய அந்தத் தேர்தலில், திமுக ஒட்டுமொத்தமாக துடைத்தெறியப்பட்டு, வெறும் இரண்டு இடங்களில் மட்டுமே வெற்றி பெற்றது. கலைஞர் கருணாநிதி மட்டுமே தனி ஒருவராக சட்டமன்றத்திற்கு செல்லும் சூழல் உருவானது. இவ்வளவு பெரிய அவமானகரமான தோல்வியை சந்தித்த பிறகும், அக்கட்சியில் பிளவு ஏற்படவில்லை. மாறாக, “தோல்வி என்பது தற்காலிகமானது, கொள்கை என்பது நிரந்தரமானது” என்ற ஒற்றை இலக்கோடு தொண்டர்கள் கலைஞரின் பின்னால் அரணாக நின்றனர். அந்த ஒற்றுமைதான் 1996-இல் திமுகவை மீண்டும் அரியணையில் அமர்த்தியது.
இன்றைய அதிமுகவின் நிலையை நோக்கும்போது, அன்று திமுகவிடம் இருந்த அந்த இரும்புக்கரம் போன்ற ஒற்றுமை தற்போது அக்கட்சியின் சில தலைவர்களிடையே மிஸ்ஸிங் என்பது கசப்பான உண்மையாகும். எம்.ஜி.ஆர் மற்றும் ஜெயலலிதா என்ற இரண்டு ஆளுமை மிக்க தலைவர்களின் கீழ் ஒற்றை தலைமையின் பலத்தை உணர்ந்த இயக்கம் இது. ஆனால், கடந்த சில ஆண்டுகளாக நிலவும் அதிகாரப் போட்டிகளும், பல்வேறு அணிகளாகப் பிரிந்து கிடக்கும் மனநிலையும் அக்கட்சியின் வாக்கு வங்கியைப் பலவீனப்படுத்தியுள்ளது. ஒரு கட்சி இக்கட்டான சூழலில் இருக்கும்போது, தலைமையை விமர்சிப்பதை விட, தலைமையை வலுப்படுத்துவதே புத்திசாலித்தனமான அரசியலாகும்.
அதிமுகவின் தற்போதைய சவால்களை முறியடிக்க வேண்டுமானால், அக்கட்சியின் பொதுச்செயலாளருக்கு பின்னால் அனைவரும் ஓரணியில் திரள வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயமாகும். “தலைவர் யாராக இருந்தாலும், அவர் எடுக்கும் முடிவே இறுதியானது” என்ற கட்டுக்கோப்புதான் ஒரு பேரியக்கத்தை அழிவிலிருந்து காப்பாற்றும். திமுகவின் வரலாற்றில் கலைஞர் எப்படி தன் கட்சியைத் தோல்விகளின் பிடியில் இருந்து மீட்டு எடுத்தாரோ, அதேபோன்ற ஒரு அசைக்க முடியாத விசுவாசம் இன்று அதிமுகவின் தலைமைக்கும் தேவைப்படுகிறது. பிளவுபட்ட எந்த ஒரு வீடும் நீண்ட காலம் நிலைக்காது என்ற பழமொழிக்கு ஏற்ப, உட்கட்சிப் பூசல்கள் ஆளுங்கட்சிக்குச் சாதகமாகவே அமையும்.
எதிர்க்கட்சிகளின் பலம் என்பது அவர்கள் எடுக்கும் போராட்டங்களில் மட்டுமல்ல, அவர்கள் காட்டும் ஒற்றுமையில்தான் ஒளிந்திருக்கிறது. எடப்பாடி பழனிசாமி தலைமையிலான அதிமுக தற்போது ஒரு முக்கியமான மாற்றத்தை நோக்கி நகர்ந்து வரும் வேளையில், கட்சிக்குள் இருக்கும் சிறு சிறு முரண்பாடுகளை களைந்து, பொதுச்செயலாளரின் கரங்களை வலுப்படுத்துவதே அக்கட்சியின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கும். திமுகவில் நிலவிய அந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க ஒற்றுமையை ஒரு பாடமாக எடுத்துக்கொண்டு, அதிமுகவினர் செயல்பட வேண்டிய தருணம் இது. தற்காலிக லாபங்களுக்காகத் தலைமையை விட்டு விலகுவது என்பது, ஒட்டுமொத்த இயக்கத்தின் அழிவுக்கே வழிவகுக்கும்.
முடிவாக, தமிழக அரசியல் என்பது ஆளுமைகளை சார்ந்தது என்பதை விட, அமைப்புகளின் வலிமையை சார்ந்தது. ஒரு கட்சியின் பொதுச்செயலாளர் என்பவர் வெறும் பதவியல்ல, அவர் அந்த இயக்கத்தின் அடையாளம். அந்த அடையாளத்தை சிதைக்காமல், அவருக்கு பின்னால் அனைத்து தலைவர்களும் தொண்டர்களும் அணிவகுத்து நின்றால் மட்டுமே, இழந்த செல்வாக்கை அதிமுகவால் மீட்க முடியும். சவால்கள் எத்தனை வந்தாலும், ஒற்றுமை என்ற ஆயுதம் இருந்தால் எப்பேர்ப்பட்ட அரசியல் எதிரியையும் வீழ்த்த முடியும் என்பதற்கு திமுகவின் கடந்த கால வரலாறே ஒரு சிறந்த உதாரணம். அந்தப் பாதையை அதிமுக பின்பற்றுமா என்பதே தற்போதைய கேள்வி.
டிஜிட்டல் ஊடக துறையில் 15 வருடங்களாக பணிபுரிகிறேன். அனைத்து பிரிவுகளிலும் கட்டுரைகள் எழுதுவேன். செய்திகள், பொழுதுபோக்கு, தொழில்நுட்பம், விளையாட்டு ஆகிய பிரிவுகள் அதிக கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளேன்.
