அரசியல் என்பது புனிதமான ஒரு தர்மத்தின் களம் என்பதை தாண்டி, அது ஒரு சாதுர்யமான சதுரங்க வேட்டையாகவே இன்று உருவெடுத்துள்ளது. இங்கே கொள்கை, கோட்பாடு, நீதி மற்றும் நேர்மை போன்ற வார்த்தைகள் மேடை பேச்சுகளுக்கு வேண்டுமானால் அழகாக இருக்கலாம், ஆனால் தேர்தல் களத்தில் இவை பெரும்பாலும் எடுபடுவதில்லை என்பதே கசப்பான உண்மை. அரசியல் வரலாற்றை புரட்டி பார்த்தால், வெற்றியை மட்டுமே உலகம் கொண்டாடுகிறது; அந்த வெற்றி எப்படி பெறப்பட்டது என்பது காலப்போக்கில் மறைந்து விடுகிறது. மக்களிடம் வாக்கு கேட்க செல்லும்போது முன்வைக்கப்படும் தூய்மையான அரசியலை விட, தேர்தல் மேலாண்மை மற்றும் தந்திரமான வியூகங்களே ஒருவரை அதிகாரத்தின் உச்சியில் அமர வைக்கின்றன.
வெற்றி ஒன்றுதான் அரசியலில் ஒரு தலைவரின் இருப்பை தீர்மானிக்கிறது. எத்தனை உயரிய கொள்கைகளை கொண்டிருந்தாலும், தேர்தலில் ஒரு தொகுதியில் கூட வெற்றி பெற முடியாத நிலையில், அந்தத் தலைவரின் குரல் அதிகார மையங்களில் ஒலிக்கவே முடியாது. ஒரு தலைவர் வெற்றி பெறும்போதுதான் அவரது கொள்கைகளுக்கே ஒரு அங்கீகாரம் கிடைக்கிறது. அந்த வெற்றிக்காக சில சமரசங்களை செய்துகொள்வது, தற்காலிகமாக பிம்பங்களை மாற்றிக்கொள்வது என பல உத்திகளை உலகளாவிய அரசியல் தலைவர்கள் கையாண்டு வந்துள்ளனர். எதார்த்தமான தேர்தல் அரசியலில், மாற்றத்தை ஏற்படுத்த விரும்புபவர்கள் முதலில் அந்த அமைப்பிற்குள் நுழைய வேண்டியது அவசியம்; அதற்கு வெற்றி என்பது தவிர்க்க முடியாத நுழைவுச்சீட்டு.
இந்த சூழலில், “கூட்டணி வைக்க மாட்டேன், தனித்துதான் போட்டியிடுவேன்” என்ற பிடிவாதமான கொள்கையுடன் இருக்கும் சீமான் போன்ற தலைவர்களின் எதிர்காலம் பெரும் கேள்விக்குறியாகவே இருக்கிறது. பல ஆண்டுகளாக தேர்தல் களத்தில் நின்றாலும், ஒரு வலுவான கூட்டணியின்றி ஒரு தொகுதியில் கூட வெற்றி பெற முடியாத நிலை தொடர்ந்தால், அது காலப்போக்கில் தொண்டர்களிடையே சோர்வையே ஏற்படுத்தும். தனித்து நின்று வாக்குகளை பிரிப்பது ஒரு ஜனநாயக கடமையாக இருக்கலாம், ஆனால் ஆட்சி அதிகாரத்தில் பங்கு பெறாமல் வெறும் வாக்கு பிரிப்பவராக மட்டுமே இருப்பது நீண்ட காலத்திற்குப் பயன் தராது. இத்தகைய போக்கால், பல நேரங்களில் டெபாசிட் தொகையை கூட இழக்க நேரிடும் என்பது தேர்தல் புள்ளிவிவரங்கள் காட்டும் எதார்த்தம்.
தேர்தல் அரசியலில் வெற்றி பெற வேண்டுமானால் எதையாவது செய்து, எந்த எல்லைக்கும் சென்று காய்களை நகர்த்த வேண்டிய கட்டாயம் இன்று ஏற்பட்டுள்ளது. இது அறத்திற்கு புறம்பானது என்று தோன்றினாலும், பலம் வாய்ந்த எதிரிகளை வீழ்த்த குறுக்கு வழிகளை நாடுவது அரசியலில் வாடிக்கையாகிவிட்டது. கூட்டணி கணக்குகள், சமூக வலைதள பிரச்சாரங்கள் மற்றும் கடைசி நேர தேர்தல் உத்திகள் என அனைத்தும் ஒரு வெற்றியை நோக்கியே திட்டமிடப்படுகின்றன. கொள்கைவாதிகளாகவே இருப்போம் என்று பிடிவாதம் பிடிப்பவர்கள், காலப்போக்கில் தேர்தல் களத்திலிருந்து ஓரங்கட்டப்பட்டு, வெறும் சமூக ஆர்வலர்களாகவோ அல்லது மேடை பேச்சாளர்களாகவோ மட்டுமே எஞ்சியிருப்பார்கள்.
தமிழக அரசியலில் அண்ணா, கருணாநிதி, எம்.ஜி.ஆர், ஜெயலலிதா போன்ற ஆளுமைகள் பெரும் வெற்றி பெற்றதற்கு காரணம், அவர்கள் தங்களின் அடிப்படை சித்தாந்தங்களை விட்டுக்கொடுக்காமல், அதே சமயம் தேர்தல் வெற்றிக்காக அவ்வப்போது வியூகங்களை மாற்றிக்கொண்டதுதான். அரசியலில் மாற்றத்தை விரும்பும் புதிய தலைவர்களும் இந்த சூத்திரத்தை புரிந்துகொள்ள வேண்டும். மக்கள் மத்தியில் நிலவும் உணர்ச்சிகரமான அலைகளை வாக்குகளாக மாற்ற தெரியாதவர்கள், வரலாற்றின் பக்கங்களில் வெறும் பெயர்களாக மட்டுமே எஞ்சிவிடுவார்கள். “நான் மட்டுமே தூய்மையானவன்” என்ற மகுடம், தேர்தல் தோல்வி என்ற பாரத்தைச் சுமக்க வேண்டியிருக்கும்.
மொத்தத்தில் அரசியலில் நீடிக்க வேண்டுமானால் காலத்திற்கு ஏற்றவாறு தன்னை மாற்றிக்கொள்ளும் நிதானம் தேவை. கொள்கைகளுக்காக வாழ்க்கையை அர்ப்பணிப்பவர்களை மக்கள் மதிப்பார்கள், ஆனால் அதிகாரம் என்று வரும்போது பலமான பக்கமே நிற்பார்கள். எனவே, வரும் தேர்தல்களில் புதியதாக களம் காணும் தலைவர்கள் முதல் பழைய கொள்கைவாதிகள் வரை அனைவரும், தங்களின் பிடிவாதங்களை தளர்த்தி வெற்றி ஒன்றையே குறியாக கொண்டு செயல்பட வேண்டும். இல்லையெனில், அடுத்தடுத்த தலைமுறைகளின் வருகையில் பழைய கொள்கை அரசியல்வாதிகள் அடையாளம் தெரியாமல் காணாமல் போவது உறுதி. இது விமர்சனம் அல்ல, இன்றைய அரசியலின் நிதர்சனம்.
டிஜிட்டல் ஊடக துறையில் 15 வருடங்களாக பணிபுரிகிறேன். அனைத்து பிரிவுகளிலும் கட்டுரைகள் எழுதுவேன். செய்திகள், பொழுதுபோக்கு, தொழில்நுட்பம், விளையாட்டு ஆகிய பிரிவுகள் அதிக கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளேன்.
