தமிழக அரசியலில் எம்.ஜி.ஆர் மற்றும் ஜெயலலிதா ஆகிய இரு ஆளுமைகளும் ஏற்படுத்திய தாக்கம் என்பது யாராலும் எளிதில் அசைக்க முடியாத ஒரு சரித்திர சாதனையாகும். இவர்கள் இருவரும் வெறும் திரை புகழை மட்டும் நம்பி அரசியலுக்கு வரவில்லை; மாறாக, பல ஆண்டுகளாக திராவிட இயக்கத்தின் அடிமட்ட கொள்கைகளுடன் தங்களை பிணைத்து கொண்டனர். எம்.ஜி.ஆர் தனது படங்களில் ஏழை பங்காளனாகவும், சமூக நீதி பேசுபவராகவும் காட்டிய பிம்பத்தை தனது நிஜ வாழ்க்கையிலும் மக்கள் நல திட்டங்கள் மூலம் மெய்ப்பித்தார். இதுவே அவர்களுக்குப் ‘பெரியார்-அண்ணா’ என்ற கொள்கை பின்புலத்தையும், ஒரு மாபெரும் மக்கள் இயக்கத்தையும் பெற்றுத் தந்தது.
இருப்பினும், சிவாஜி கணேசன் முதல் கமல்ஹாசன் வரை பல திரை ஜாம்பவான்கள் அரசியல் கட்சி ஆரம்பித்து தோல்வியைத் தழுவியதற்கு பல சமூக மற்றும் அரசியல் காரணங்கள் உள்ளன. சிவாஜி கணேசன் ஒரு மகா நடிகராக கொண்டாடப்பட்டாலும், அவருக்கு தேர்தல் அரசியலில் ஒரு தனித்துவமான கொள்கை அடையாளம் அமையவில்லை. அதேபோல், டி. ராஜேந்தர், பாக்யராஜ் போன்றோர் தங்களது ரசிகர் மன்றங்களையே கட்சிகளாக மாற்ற முயன்றனர். ஆனால், ஒரு நடிகரை ரசிப்பதற்கும், அவரை தலைவராக ஏற்றுக்கொண்டு வாக்களிப்பதற்கும் இடையே உள்ள மிகப்பெரிய இடைவெளியை அவர்கள் கணிக்க தவறினர். மக்கள் திரையில் பார்த்த ‘ஹீரோ’ பிம்பம், நிஜ வாழ்வின் சிக்கல்களுக்கு தீர்வாகும் என்று வாக்காளர்கள் நம்பவில்லை.
விஜயகாந்தின் தேமுதிக ஆரம்பத்தில் 10% வாக்குகளை பெற்று மிகப்பெரிய நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தியது. ஆனால், இரு திராவிட கட்சிகளும் கட்டமைத்துள்ள ‘பண பலம்’ மற்றும் ‘அமைப்பு ரீதியான வலிமை’ ஆகியவற்றை தனி ஒரு மனிதராக எதிர்கொள்வதில் அவருக்கு பெரும் சவால்கள் இருந்தன. பின்னர் கூட்டணி அரசியலில் ஏற்பட்ட தடுமாற்றங்கள் அவரது கட்சியின் வீழ்ச்சிக்கு வித்திட்டன. கமல்ஹாசனின் ‘மக்கள் நீதி மய்யம்’ நகர்ப்புற இளைஞர்களை கவர்ந்தாலும், கிராமப்புற மக்களிடையே ஊடுருவ தேவையான களப்பணிகள் மற்றும் தெளிவான கொள்கை முழக்கங்கள் இல்லாதது அவர்களை தேர்தல் களத்தில் ‘ஜீரோ’ ஆக்கியது.
திரையில் ஹீரோவாக இருப்பவர்கள் அரசியலில் தோற்பதற்கு முதன்மையான காரணம், அவர்களுக்கு அடிமட்டத் தொண்டர் பலம் இல்லாததே ஆகும். திமுக மற்றும் அதிமுக போன்ற கட்சிகளுக்கு ஊர் ஊராக இருக்கும் கிளை கழகங்கள், அந்த தலைவர்களை காப்பாற்றும் கவசங்களாக இருக்கின்றன. ஆனால், திரை நட்சத்திரங்கள் பெரும்பாலும் ரசிகர் மன்றங்களையே நம்பி வருகின்றனர். ரசிகர்கள் உழைக்க தயாராக இருந்தாலும், அவர்களுக்கு தேர்தல் அரசியலில் இருக்கும் நுணுக்கமான உத்திகள் தெரிவதில்லை. மேலும், திரை நட்சத்திரங்கள் மக்கள் பிரச்சனைகளுக்காக தொடர்ச்சியாக களத்தில் நிற்காமல், தேர்தல் நேரத்தில் மட்டும் தோன்றுவது மக்களிடையே ஒருவித அவநம்பிக்கையை உருவாக்குகிறது.
தற்போது ‘தமிழக வெற்றிக் கழகம்’ மூலம் அரசியலில் குதித்துள்ள நடிகர் விஜய், மற்ற நடிகர்களிடமிருந்து எங்கு மாறுபடுகிறார் என்பதுதான் 2026 தேர்தலின் மிகப்பெரிய எதிர்பார்ப்பு. விஜய் தனது படங்களின் மூலம் நீண்டகாலமாக தனது ரசிகர்களை அரசியல் ரீதியாக தயார் படுத்தி வந்துள்ளார். “விஜய் விதிவிலக்காக இருப்பாரா?” என்ற கேள்விக்கு விடை, அவர் முன்வைக்கும் கொள்கைகள் மற்றும் அவரது கட்சி எத்தகைய கட்டமைப்பை அடிமட்டத்தில் உருவாக்குகிறது என்பதில்தான் உள்ளது. ஏற்கனவே ஒரு பெரிய வாக்கு வங்கியை திராவிடக் கட்சிகள் பிரித்து வைத்துள்ள நிலையில், அவற்றுக்கு இடையே ஊடுருவி வெற்றி பெறுவது என்பது ஒரு மிகப்பெரிய போர் போன்றது.
இறுதியாக, இன்னொரு எம்.ஜி.ஆரோ அல்லது ஜெயலலிதாவோ வருவது என்பது இன்றைய டிஜிட்டல் யுகத்தில் மிகவும் கடினம். அன்று இருந்த ஒற்றை ஊடகமான சினிமாவுக்கு இருந்த செல்வாக்கு, இன்று பலவாக சிதறிவிட்டது. இருப்பினும், ஒரு தலைவர் தனது திரை புகழையும் மீறி, மக்களின் அன்றாட பிரச்சனைகளுக்காக தெருவில் இறங்கி போராடினால் மட்டுமே மக்கள் மாற்றத்திற்கு தயாராவார்கள். விஜய் ஒரு சினிமா நட்சத்திரமாக தனது பயணத்தை முடித்துக்கொண்டு, ஒரு முழுநேர மக்கள் சேவகராக தன்னை மாற்றி.கொண்டால் மட்டுமே அவர் தமிழக அரசியலில் ஒரு புதிய சரித்திரத்தை படைக்க முடியும்.
டிஜிட்டல் ஊடக துறையில் 15 வருடங்களாக பணிபுரிகிறேன். அனைத்து பிரிவுகளிலும் கட்டுரைகள் எழுதுவேன். செய்திகள், பொழுதுபோக்கு, தொழில்நுட்பம், விளையாட்டு ஆகிய பிரிவுகள் அதிக கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளேன்.
