இந்திய அரசியலில் ராஜ்யசபா எனப்படும் மாநிலங்களவை உறுப்பினர் பதவி என்பது மிக முக்கியமான அதிகார மையமாக பார்க்கப்படுகிறது. ஒரு மாநிலத்தில் போதிய எண்ணிக்கையிலான எம்.எல்.ஏக்களை பெற்றிருக்கும் கட்சிகள், தங்களின் பலத்திற்கு ஏற்ப நாடாளுமன்ற மேலவைக்கு உறுப்பினர்களை அனுப்ப முடியும்.
தமிழ்நாட்டை பொறுத்தவரை, மொத்தமுள்ள 234 சட்டமன்ற உறுப்பினர்களின் அடிப்படையில், ஒரு ராஜ்யசபா உறுப்பினரை தேர்ந்தெடுக்க சுமார் 34 முதல் 35 எம்.எல்.ஏக்களின் ஆதரவு தேவைப்படுகிறது. ஆனால், கடந்த சில ஆண்டுகளாக தமிழக அரசியலில் ஒரு வினோதமான கலாச்சாரம் வேரூன்றியுள்ளது. தங்களின் சொந்த பலத்தில் ஒரு எம்.எல்.ஏவைக்கூட ஜெயிக்க வைக்க முடியாத அல்லது ஒற்றை இலக்கத்தில் எம்.எல்.ஏக்களை வைத்திருக்கும் சிறிய கட்சிகள், பெரிய கட்சிகளிடம் கூட்டணி உடன்படிக்கை மூலம் ராஜ்யசபா சீட்டுகளை பிச்சை கேட்பது போன்ற சூழல் நிலவுகிறது. இது ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை தத்துவத்தையே கேலிக்குள்ளாக்குவதாக பல அரசியல் விமர்சகர்கள் கருதுகின்றனர்.
மக்களால் நேரடியாக தேர்ந்தெடுக்கப்படாத ராஜ்யசபா உறுப்பினர்கள், உண்மையில் அந்தந்த மாநில சட்டமன்ற உறுப்பினர்களின் பிரதிநிதிகளாகவே கருதப்பட வேண்டும். ஒரு கட்சிக்கு 35 எம்.எல்.ஏக்கள் இருக்கும்போது, அவர்கள் தங்களுக்குள் ஒருவரை தேர்ந்தெடுத்து டெல்லிக்கு அனுப்புவது என்பது தார்மீக ரீதியாக சரியானது. ஆனால், வெறும் 5 அல்லது 10 எம்.எல்.ஏக்களை கூட வெற்றிபெற செய்ய வக்கற்ற ஒரு கட்சி, பெரிய கட்சியிடம் போய் ஒரு ராஜ்யசபா சீட்டை வற்புறுத்தி கேட்பது எந்த விதத்தில் நியாயம் என்ற கேள்வி எழுகிறது. அந்த பெரிய கட்சியின் எம்.எல்.ஏக்கள், தாங்கள் கஷ்டப்பட்டு போராடி வெற்றி பெற்றுவிட்டு, தங்கள் கட்சி தலைவர்களின் உத்தரவுக்கு கட்டுப்பட்டு, சம்பந்தமே இல்லாத வேறொரு கட்சி வேட்பாளருக்கு வாக்களிக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு தள்ளப்படுகிறார்கள். இது அந்த தொகுதி மக்களின் வாக்குகளையும், அந்த எம்.எல்.ஏக்களின் உழைப்பையும் அவமதிக்கும் செயலாகவே பார்க்கப்படுகிறது.
தமிழக அரசியலில் இந்த ராஜ்யசபா சீட் பேர கலாச்சாரத்தை ஒரு முன்னோடியாக தொடங்கி வைத்த பெருமை திராவிட கட்சிகளையே சாரும். குறிப்பாக, 1960களுக்கு பிறகு தமிழகத்தில் கூட்டணி அரசியல் வலுப்பெற்றபோது, தேர்தல் உடன்படிக்கையின் ஒரு பகுதியாக ராஜ்யசபா இடங்களை பகிர்ந்து கொள்ளும் வழக்கம் உருவானது. அண்ணாதுரை அவர்கள் முதல்வராக இருந்த காலத்திலேயே தோழமைக் கட்சிகளுக்கான அங்கீகாரம் வழங்கப்பட்டாலும், அது கொள்கை ரீதியான பிரதிநிதித்துவமாகவே இருந்தது. ஆனால், பிற்காலத்தில் கருணாநிதியும், எம்.ஜி.ஆரும், ஜெயலலிதாவும் தேசிய கட்சிகளுடனும், சிறிய மாநில கட்சிகளுடனும் கூட்டணி அமைக்கும்போது, தொகுதிகளுக்கு பதிலாகவோ அல்லது தேர்தல் செலவுகளுக்கு ஈடாகவோ ராஜ்யசபா சீட்டுகளை ஒரு பண்டமாற்று பொருளாக மாற்றினார்கள். இதுவே காலப்போக்கில் “ராஜ்யசபா கலாச்சாரம்” என்ற பெயரில் ஒரு ஆரோக்கியமற்ற அரசியல் நடைமுறையாக மாறியது.
இந்த கலாச்சாரத்தின் உச்சகட்டமாக, தற்போது சிறிய கட்சிகளின் தலைவர்கள் தங்களின் கட்சியை வளர்ப்பதை விட, எப்படியாவது ஒரு பெரிய கூட்டணியில் ஒட்டிக்கொண்டு ஒரு ராஜ்யசபா பதவியை பெற்றுவிட வேண்டும் என்பதையே குறியாக கொண்டுள்ளனர். மக்கள் மத்தியில் செல்வாக்கு இல்லாத தலைவர்கள் கூட, தேர்தல் நேரத்தில் பெரிய கட்சிகளுக்கு சில சதவீத வாக்குகளை காட்டி மிரட்டியோ அல்லது தேர்தல் நிதி குறித்த வாக்குறுதிகளை அளித்தோ இந்த பதவிகளை பெறுகிறார்கள். “வக்கற்றவர்களுக்கு மாநிலங்களவை ஒரு வரப்பிரசாதம்” என்பது போல, மக்களிடம் வாக்கு கேட்க அஞ்சுபவர்கள் பாதுகாப்பான வழியாக ராஜ்யசபையை தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள். இதனால் உண்மையாகவே மக்கள் பணியாற்றும் அடிமட்ட தொண்டர்களுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய அங்கீகாரம் பறிபோகிறது.
தமிழ்நாடு போன்ற ஒரு மாநிலத்தின் உரிமைகளை பேச வேண்டிய இடத்தில், அந்த மாநில மக்களின் ஆதரவை பெறாதவர்கள் அமர்வது மாநிலத்தின் குரலை டெல்லியில் பலவீனப்படுத்துகிறது. 35 எம்.எல்.ஏக்கள் என்பது ஒரு சாதாரண எண்ணிக்கை அல்ல; அது லட்சக்கணக்கான மக்களின் பிரதிநிதித்துவமாகும். அந்த வலிமையை பெற்றுள்ள பெரிய கட்சிகள், தங்களின் கட்சி தொண்டர்களை அல்லது தகுதியான அறிஞர்களை மேலவைக்கு அனுப்பாமல், கூட்டணி கட்சி தலைவர்களுக்கு “பரிசாக” வழங்குவது ஜனநாயக துரோகமாகும். இன்னொரு கட்சியிடம் போய் கையேந்தி சீட்டு வாங்கும் தலைவர்களுக்கு தார்மீக ரீதியாக அந்த பதவியில் அமர எந்த தகுதியும் இல்லை என்பதே கசப்பான உண்மை.
இறுதியாக, இந்த நடைமுறை மாற வேண்டுமானால் வாக்களிக்கும் எம்.எல்.ஏக்களுக்கும், அவர்களை வழிநடத்தும் கட்சி தலைமையுமே பொறுப்பேற்க வேண்டும். ஒரு கட்சியிடம் ராஜ்யசபா சீட் கேட்க வெட்கப்படாமல் இருக்கும் தலைவர்களுக்கு, மக்கள் மத்தியில் எந்த மரியாதையும் இருக்கப்போவதில்லை. வெறும் பேரம் பேசுவதற்காகவே கட்சி நடத்தும் நபர்களுக்கு ராஜ்யசபா பதவி எதற்கு என்ற கேள்வி சமூக வலைதளங்களில் வலுவாக ஒலிக்க தொடங்கியுள்ளது. தமிழக அரசியலில் மீண்டும் ஒரு தார்மீகத் தெளிவு பிறக்க வேண்டுமானால், எண்ணிக்கை பலம் இல்லாத கட்சிகளுக்கு சீட் வழங்கும் இந்த தவறான முன்னுதாரணத்தை முன்னணி கட்சிகள் உடனடியாக கைவிட வேண்டும்.
டிஜிட்டல் ஊடக துறையில் 15 வருடங்களாக பணிபுரிகிறேன். அனைத்து பிரிவுகளிலும் கட்டுரைகள் எழுதுவேன். செய்திகள், பொழுதுபோக்கு, தொழில்நுட்பம், விளையாட்டு ஆகிய பிரிவுகள் அதிக கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளேன்.
