இன்றைய காலகட்டத்தில் ஒரு மாநிலத்தின் வளர்ச்சி என்பது அதன் நிதி மேலாண்மையைப் பொறுத்தே அமைகிறது, இதில் கடன் வாங்குவது என்பது தவிர்க்க முடியாத ஒரு காரணியாக உருவெடுத்துள்ளது. பொதுவாகக் கடன் வாங்குவது என்றாலே அது ஒரு தவறான நடைமுறை அல்லது பொருளாதாரச் சுமை என்ற எண்ணம் மக்களிடையே நிலவுகிறது. ஆனால், உண்மையில் எந்தவொரு முன்னேறிய மாநிலமோ அல்லது நாடோ தனது சொந்த வருவாயைக் கொண்டு மட்டும் அனைத்து உள்கட்டமைப்புத் தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்துவிட முடியாது. எனவே, கடன் என்பது பொருளாதார வளர்ச்சியைத் துரிதப்படுத்தும் ஒரு கருவியாகப் பார்க்கப்பட வேண்டும் என்பதே இன்றைய எதார்த்தமாகும்.
உலகின் வல்லரசு நாடுகளின் பொருளாதார வரலாற்றை உற்று நோக்கினால், கடன் வாங்குவதற்கும் முன்னேற்றத்திற்கும் உள்ள நெருக்கமான தொடர்பு நமக்குத் தெளிவாகப் புரியும். உலகின் மிகப்பெரிய பொருளாதார சக்தியாகத் திகழும் அமெரிக்கா, அதே நேரத்தில் உலகிலேயே அதிக அளவில் கடன் வாங்கியுள்ள நாடாகவும் உள்ளது. அமெரிக்காவின் இந்த மிகப்பெரிய கடன் சுமை அதன் வளத்திற்குத் தடையாக இருப்பதில்லை, மாறாக அந்த நிதி மூலதனத்தை வைத்து அது உலகை ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது. அமெரிக்கா ஒரு வருடத்தில் வட்டியாக மட்டும் ஒரு டிரில்லியன் டாலர் தொகையைச் செலுத்துகிறது என்பது சாதாரணமான விஷயமல்ல. அன்றைய அந்நிய செலாவணி நிலவரப்படி கணக்கிட்டால், ஒரு நாளைக்கு சுமார் ஒன்பதாயிரத்து ஐநூறு கோடி ரூபாயை வெறும் வட்டியாக மட்டுமே அந்த நாடு செலுத்துகிறது என்பது அதன் பொருளாதார வலிமையை நமக்குக் காட்டுகிறது.
இந்த வரிசையில் உலகின் மற்ற நாடுகளையும் நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். அதிக கடன் வாங்கியுள்ள நாடுகளின் பட்டியலில் சீனா இரண்டாம் இடத்திலும், தொழில்நுட்பத்திலும் பொருளாதாரத்திலும் சிறந்து விளங்கும் ஜப்பான் மூன்றாவது இடத்திலும் உள்ளன. வளர்ந்த நாடுகள் மற்றும் பெரும் பொருளாதார சக்திகள் கடனை ஒரு நிர்வாக உத்தியாகப் பயன்படுத்தும் போது, வளர்ந்து வரும் மாநிலங்கள் கடன் வாங்குவதைச் சுமையாகப் பார்ப்பது தேவையற்ற ஒன்று. முக்கியமான அம்சம் என்னவென்றால், கடன் வாங்குவது தவறல்ல; மாறாக, வாங்கிய கடனை எந்தத் துறையில் முதலீடு செய்து, அதை எவ்வாறு திறமையாகப் பயன்படுத்துகிறோம் என்பதுதான் ஒரு அரசாங்கத்தின் நிர்வாகத் திறமைக்குச் சான்றாகும்.
கடனை ஒரு நிர்வாகக் கருவியாகப் பயன்படுத்தும் அதே வேளையில், அதை ஒரு குறிப்பிட்ட எல்லைக்குள் வைத்திருக்க வேண்டியது அரசாங்கத்தின் மிக முக்கியக் கடமையாகும். இதற்காகவே, நிதி ஒழுக்கத்தைப் பேணவும், கடனைச் சரியாக நிர்வகிக்கவும் இந்திய மத்திய அரசு 2003-ஆம் ஆண்டு ‘நிதி மேலாண்மை மற்றும் பொறுப்புடைமைச் சட்டத்தை’ கொண்டு வந்தது. இந்தச் சட்டம் ஒவ்வொரு மாநிலமும் தனது நிதிச் சூழலுக்கு ஏற்ப எவ்வளவு கடன் வாங்கலாம், எந்த அளவிற்கு நிதிப் பற்றாக்குறையை அனுமதிக்கலாம் என்பதற்கான வழிகாட்டுதல்களைத் தெளிவாக வகுத்துக் கொடுத்துள்ளது. ஒரு தனிநபர் தனது பாக்கெட்டுக்கு ஏற்றவாறு செலவு செய்வதைப் போல, ஒவ்வொரு மாநிலமும் தனது வருவாய்க்கு ஏற்பத் திட்டமிட வேண்டும் என்பதே இந்தச் சட்டத்தின் அடிப்படை நோக்கமாகும்.
மாறிவரும் பொருளாதாரச் சூழலுக்கு ஏற்ப, இந்தச் சட்டம் இதுவரை எட்டு முறை திருத்தப்பட்டுள்ளது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இது அரசாங்கம் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு முன்னுரிமை அளிப்பதோடு, அதே நேரத்தில் நிதி ஒழுக்கத்தையும் சமமாகப் பேணுகிறது என்பதை உறுதி செய்கிறது. கடன் வாங்குவது என்பது வருங்கால சந்ததியின் மீது சுமையை ஏற்றுவதாக மாறிவிடக்கூடாது என்பதில் அரசு மிகுந்த கவனத்துடன் செயல்படுகிறது. சாலைகள், தொழிற்சாலைகள், கல்வி மற்றும் மருத்துவ வசதிகள் போன்ற வருங்காலத்தில் வருவாயை ஈட்டித் தரும் உள்கட்டமைப்புத் திட்டங்களில் கடன் தொகையை முதலீடு செய்யும் போது, அது கடனைத் திருப்பிச் செலுத்துவதையும் எளிதாக்குகிறது.
முடிவாக, கடன் வாங்குவதைக் கண்டு அஞ்சத் தேவையில்லை, மாறாக அதை முறைப்படுத்துவதே புத்திசாலித்தனம். முறையான நிதி மேலாண்மை, சரியான திட்டமிடல் மற்றும் பொறுப்புணர்வோடு கூடிய முதலீடுகள் இருந்தால், கடன் என்பது மாநிலத்தின் முன்னேற்றத்திற்கு ஒரு ஏணியாக அமையும். பொருளாதாரக் கட்டுக்கோப்போடும், நிதி மேலாண்மைச் சட்டங்களின் வரம்பிற்கு உட்பட்டும் செயல்படும் போது, கடன் வாங்குவது என்பது வளர்ச்சிக்குத் தடையாக இருக்காது. மாறாக, அது எதிர்காலத் தமிழகத்தின் பொருளாதார வளர்ச்சியை உறுதி செய்யும் ஒரு உந்துசக்தியாகத் திகழும் என்பதில் ஐயமில்லை.
டிஜிட்டல் ஊடக துறையில் 15 வருடங்களாக பணிபுரிகிறேன். அனைத்து பிரிவுகளிலும் கட்டுரைகள் எழுதுவேன். செய்திகள், பொழுதுபோக்கு, தொழில்நுட்பம், விளையாட்டு ஆகிய பிரிவுகள் அதிக கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளேன்.
