தமிழக அரசியல் களம் தற்போது 2026 சட்டமன்ற தேர்தலை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருக்கும் சூழலில், திராவிட முன்னேற்ற கழகத்தின் தேர்தல் வெற்றிகள் மற்றும் அதன் கூட்டணி கட்சிகளின் பங்களிப்பு குறித்து அரசியல் விமர்சகர்கள் முன்வைக்கும் கருத்துக்கள் பெரும் விவாதத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன. திமுகவின் தொடர் வெற்றிகளுக்கு பின்னால் அதன் தனிப்பட்ட பலத்தை விட, அக்கட்சி கட்டமைத்துள்ள வலுவான கூட்டணி கூட்டமைப்பே மிக முக்கியமான காரணமாக பார்க்கப்படுகிறது. குறிப்பாக, காங்கிரஸ், விடுதலை சிறுத்தைகள் கட்சி , இடதுசாரி கட்சிகள் மற்றும் மதிமுக போன்ற கட்சிகளின் வாக்கு வங்கிகள் ஒருங்கிணைந்து செயல்படும்போதுதான் திமுகவினால் தேர்தல் களத்தில் வெற்றியை அறுவடை செய்ய முடிகிறது என்பது நிதர்சனமான உண்மையாக உள்ளது.
அரசியல் ஆய்வாளர்களின் கூற்றுப்படி, திமுகவின் வெற்றி என்பது அதன் கூட்டணி கட்சிகள் வைத்திருக்கும் அந்த 7 முதல் 8 சதவீத வாக்குகளில் தான் அடங்கியிருக்கிறது. தமிழகத்தில் திமுக ஒருபோதும் தனித்து போட்டியிட்டு தனது சுய பலத்தை நிரூபித்ததில்லை என்றும், இனிவரும் காலங்களிலும் அத்தகைய ஒரு துணிச்சலான முடிவை அக்கட்சி எடுக்க வாய்ப்பில்லை என்றும் விமர்சிக்கப்படுகிறது. 1967-ல் முதன்முதலில் ஆட்சியைப் பிடித்தது முதல் இன்று வரை, ஒரு வலுவான கூட்டணியின்றி திமுகவால் ஆட்சி கட்டிலில் அமர முடியவில்லை என்பதே வரலாறு காட்டும் உண்மை. இந்த சூழலில், கூட்டணி கட்சிகளை தக்கவைத்து கொள்வதே திமுகவின் முதன்மை அரசியல் வியூகமாக இருந்து வருகிறது.
இருப்பினும், தங்களுக்கு தேர்தல் வெற்றிகளை பெற்றுத்தரும் கூட்டணி கட்சிகளை திமுக உரிய முறையில் மதிப்பதே இல்லை என்ற ஒரு பொதுவான குற்றச்சாட்டு நீண்டகாலமாக இருந்து வருகிறது. குறிப்பாக, தேர்தல் நேரத்தில் தொகுதிகளை பங்கீடு செய்வதில் காட்டும் பிடிவாதம் மற்றும் தேர்தல் வெற்றிக்கு பிறகு அதிகார பகிர்வில் கூட்டணி கட்சிகளை புறக்கணிப்பது போன்றவை திமுகவின் மேலாதிக்க மனப்போக்கையே காட்டுவதாக விமர்சகர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். “ஆட்சிக்கு வரும் வரை அண்ணன், தம்பி; ஆட்சிக்கு வந்த பிறகு நீ யாரோ, நான் யாரோ” என்ற ரீதியிலேயே திமுகவின் அணுகுமுறை இருப்பதாக கூட்டணி கட்சி தொண்டர்களே அதிருப்தி தெரிவிக்கும் நிலையை நாம் பலமுறை பார்த்திருக்கிறோம்.
குறிப்பாக, காங்கிரஸ் மற்றும் விசிக போன்ற கட்சிகள் தமிழகத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட வாக்கு வங்கியை தாராளமாக திமுகவிற்கு வழங்கினாலும், அவர்களுக்கு அமைச்சரவையில் இடமோ அல்லது கொள்கை முடிவுகளில் முக்கியத்துவமோ அளிக்கப்படுவதில்லை. கடந்த காலங்களில் மத்தியில் ஆட்சியில் இருந்தபோது காங்கிரஸுடன் இணக்கமாக இருந்த திமுக, மாநிலத்தில் மட்டும் அதிகாரத்தை பகிர்ந்து கொள்ள தயங்குவது ஒரு முரண்பாடான அரசியலாகவே பார்க்கப்படுகிறது. தற்போதைய சூழலில், ராகுல் காந்திக்கு தேசிய அளவில் ஸ்டாலின் தேவைப்படுவதால் காங்கிரஸ் தலைமை அமைதி காக்கலாம்; ஆனால் தமிழக காங்கிரஸ் நிர்வாகிகள் மத்தியில் இந்த அதிருப்தி கனன்று கொண்டே இருக்கிறது.
அதேபோல், இடதுசாரி கட்சிகள் மற்றும் மதிமுக போன்ற கட்சிகள் திமுகவின் சித்தாந்த கூட்டாளிகளாக தங்களை காட்டி கொண்டாலும், தேர்தல் களத்தில் அவர்களுக்கு ஒதுக்கப்படும் தொகுதிகளின் எண்ணிக்கை மிகக் குறைவாகவே உள்ளது. திமுக தனது குடும்ப நலன் மற்றும் கட்சி மேலாதிக்கத்தை மட்டுமே முன்னிறுத்துவதாக விமர்சிக்கும் ஆய்வாளர்கள், எதிர்காலத்தில் இந்த “7 சதவீத வாக்கு வங்கி” கொண்ட கட்சிகள் ஒரு மாற்றை தேடிச் சென்றால் திமுகவின் நிலைமை மிகவும் பரிதாபகரமாகிவிடும் என்று எச்சரிக்கின்றனர். கூட்டணி என்பது வெறும் ஓட்டுக்காக மட்டுமே இருக்கக் கூடாது, அது பரஸ்பர மரியாதையோடு இருக்க வேண்டும் என்பதே நடுநிலையாளர்களின் கருத்தாக உள்ளது.
இறுதியாக, 2026 தேர்தலில் தவெக போன்ற புதிய சக்திகளின் வருகை மற்றும் அதிமுக-பாஜக இடையிலான சாத்தியமான நகர்வுகள் திமுகவிற்கு ஒரு நெருக்கடியை ஏற்படுத்தியுள்ளன. இந்த நிலையில், தனது கூட்டணி கட்சிகளை திருப்திப்படுத்த வேண்டிய கட்டாயத்தில் திமுக தலைமை உள்ளது. ஆனாலும், காலம் காலமாக தொடர்ந்து வரும் திமுகவின் “பெரியண்ணன்” மனப்பான்மை மாறுமா என்பது சந்தேகமே. கூட்டணி கட்சிகளின் பலத்தில் வெற்றி பெற்றுவிட்டு, அவர்களை சிறிய கட்சிகளாகவே வைத்திருக்க நினைக்கும் திமுகவின் இந்த உத்தி, வரும் தேர்தலில் அவர்களுக்கு சாதகமாக அமையுமா அல்லது பாதகமாக முடியுமா என்பதை பொறுத்திருந்துதான் பார்க்க வேண்டும்.
டிஜிட்டல் ஊடக துறையில் 15 வருடங்களாக பணிபுரிகிறேன். அனைத்து பிரிவுகளிலும் கட்டுரைகள் எழுதுவேன். செய்திகள், பொழுதுபோக்கு, தொழில்நுட்பம், விளையாட்டு ஆகிய பிரிவுகள் அதிக கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளேன்.
