தமிழக அரசியலில் தற்போது ஒரு விசித்திரமான சூழல் நிலவி வருகிறது. ஒரு கட்சிக்கு என்று தனிப்பட்ட பெயரும், கொள்கைகளும், அங்கீகரிக்கப்பட்ட சின்னமும் இருக்கும். ஆனால், அந்த கட்சியை சேர்ந்த வேட்பாளர் மற்றொரு கட்சியின் சின்னத்தில் போட்டியிட்டு வெற்றி பெறுவது ஒரு மோசமான நடைமுறையாகிவிட்டது. உதாரணமாக, மதிமுக போன்ற கட்சிகளின் அடிப்படை உறுப்பினர்கள் உதயசூரியன் சின்னத்தில் போட்டியிட்டு திமுக எம்.எல்.ஏ-க்களாக சட்டமன்றத்திற்கு செல்கின்றனர். அதேபோல், மக்கள் நீதி மய்யம் போன்ற ஒரு தனித்துவமான கட்சியின் தலைவரே மற்றொரு கட்சியின் சார்பாக மாநிலங்களவை உறுப்பினராக நியமிக்கப்படுவதை பார்க்கும் போது, சாதாரண வாக்காளர்களுக்கு இது ஒரு மிகப்பெரிய ஜனநாயக ‘தில்லுமுல்லு’ போல தோன்றுகிறது.
இந்த சட்டச் சிக்கல்களுக்கு பின்னால் இந்தியத் தேர்தல் ஆணையத்தின் ‘சின்னங்கள் ஒதுக்கீடு ஆணை 1968’-ன் சில ஓட்டைகள் மறைந்துள்ளன. தேர்தல் சட்டத்தின்படி, ஒரு அங்கீகரிக்கப்பட்ட அரசியல் கட்சியின் வேட்பாளர், மற்றொரு அங்கீகரிக்கப்பட்ட கட்சியின் சின்னத்தில் போட்டியிட வேண்டுமானால், அவர் தொழில்நுட்ப ரீதியாக அந்த இரண்டாவது கட்சியில் தன்னை இணைத்துக் கொள்ள வேண்டும். அதாவது, மதிமுக உறுப்பினர் ஒருவர் உதயசூரியன் சின்னத்தில் நின்றால், தேர்தல் ஆணையத்தின் ஆவணப்படி அவர் திமுக வேட்பாளராகவே கருதப்படுவார். ஜெயித்தாலும் அவர் திமுக எம்.எல்.ஏவாக தான் கருதப்படுவார். இது வாக்காளர்களை குழப்பமடைய செய்தாலும், சட்ட ரீதியாக இது ஒரு ‘கூட்டணி உடன்பாடு’ என்ற பெயரில் அனுமதிக்கப்படுகிறது.
சட்டத்தில் இருக்கும் இந்த ஓட்டையை அரசியல் கட்சிகள் தங்களுக்கு சாதகமாக பயன்படுத்திக் கொள்கின்றன. சிறிய கட்சிகள் தங்களது தனித்துவத்தை இழக்க நேரிடும் என்று தெரிந்தே, பெரிய கட்சிகளின் சின்னத்தில் போட்டியிடுவதற்கு காரணம், அந்த சின்னத்திற்கு இருக்கும் பரவலான அறிமுகமும், வெற்றி வாய்ப்பும் தான். அதேசமயம், சட்டசபைக்குள் சென்ற பிறகு அவர்கள் ‘கட்சி தாவல் தடை சட்டத்தின்’ கீழ் தங்களை காத்துக் கொள்ளவும், அதே சமயம் தங்களது தாய் அமைப்பின் கொள்கைகளை பேசவும் முற்படுகின்றனர். ஆனால், தேர்தல் ஆணையத்தின் பார்வையில் அவர்கள் எந்த சின்னத்தில் வெற்றி பெற்றார்களோ, அந்த கட்சியின் கொறடா உத்தரவிற்கு கட்டுப்பட்டவர்களே ஆவர்.
தேர்தல் ஆணையம் ஏன் இதைச் சரி செய்யவில்லை என்ற கேள்வி மக்கள் மத்தியில் வலுவாக எழுகிறது. உண்மையில், ஒரு நபர் இரண்டு கட்சிகளில் உறுப்பினராக இருக்க முடியாது என்பது விதி. ஆனால், வேட்புமனு தாக்கலின் போது ஒரு நபர் ஒரு குறிப்பிட்ட கட்சியின் அங்கீகார கடிதத்தைச் சமர்ப்பித்தால், அவர் அந்த கட்சியின் வேட்பாளராகவே அங்கீகரிக்கப்படுகிறார். கமல்ஹாசன் போன்ற தலைவர்கள் மற்றொரு கட்சியின் ஆதரவுடன் எம்பி ஆவது என்பது ஒரு தேர்தல் உடன்படிக்கையாக பார்க்கப்படுகிறதே தவிர, சட்ட விதிமீறலாக கருதப்படுவதில்லை. சட்டத்தில் இருக்கும் இத்தகைய நெகிழ்வுத்தன்மை, தார்மீக அடிப்படையில் ஜனநாயகத்திற்கு பின்னடைவாகவே பார்க்கப்படுகிறது.
இறுதியாக, இத்தகைய போக்குகள் வாக்காளர் மற்றும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிக்கு இடையிலான நேர்மையான உறவை சிதைக்கின்றன. ஒரு குறிப்பிட்ட கொள்கைக்காகவும், சின்னத்திற்காகவும் வாக்களிக்கும் மக்கள், வெற்றிக்கு பிறகு அந்த பிரதிநிதி வேறொரு கட்சியின் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதை கண்டு ஏமாற்றமடைகின்றனர். தேர்தல் ஆணையம் இதில் தலையிட்டு, “ஒரு கட்சியின் உறுப்பினர் அந்த கட்சியின் சார்பிலேயே தான் போட்டியிட வேண்டும்; மற்றொரு கட்சியின் சின்னத்தை பயன்படுத்த கூடாது” என்ற கடுமையான விதியை கொண்டு வந்தால் மட்டுமே இந்த அரசியல் குழப்பங்களுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க முடியும். அதுவரை, இந்த சட்ட ஓட்டைகள் அரசியல் சதுரங்கத்தில் ஒரு கருவியாகவே பயன்படுத்தப்படும்.
டிஜிட்டல் ஊடக துறையில் 15 வருடங்களாக பணிபுரிகிறேன். அனைத்து பிரிவுகளிலும் கட்டுரைகள் எழுதுவேன். செய்திகள், பொழுதுபோக்கு, தொழில்நுட்பம், விளையாட்டு ஆகிய பிரிவுகள் அதிக கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளேன்.
