தமிழக அரசியலில் நடிகர்களின் வருகையும், அவர்கள் குறித்த எதிர்பார்ப்புகளும் எப்போதும் ஒரு அதீத கற்பனையாகவே இருந்து வருகின்றன. அந்த வரிசையில் நடிகர் விஜய் தொடங்கியுள்ள தமிழக வெற்றிக் கழகம் குறித்த தற்போதைய சமூக வலைதள விவாதங்கள் மற்றும் சில தனியார் அமைப்புகள் வெளியிடும் கருத்துக்கணிப்புகள் பெரும் நகைச்சுவையாகவும், விமர்சனத்திற்கு உள்ளாகவும் மாறியுள்ளன.
குறிப்பாக, தமிழகத்திலுள்ள 234 தொகுதிகளில் தவெக 230 தொகுதிகளை கைப்பற்றும் என்றும், மீதமுள்ள 4 தொகுதிகளில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் தலா இரண்டு இடங்களை பிடிக்கும் என்றும் உலா வரும் ஒரு சர்வே அறிக்கை, அரசியல் முதிர்ச்சியற்ற கற்பனையின் உச்சமாக பார்க்கப்படுகிறது. பல ஆண்டுகளாக தமிழகத்தை ஆண்டு வரும் பிரதான கட்சிகளான திமுக மற்றும் அதிமுக ஆகியவற்றை முற்றிலும் துடைத்தெறிந்துவிட்டு, இன்னும் களத்தில் ஒரு தேர்தலைக்கூட சந்திக்காத ஒரு கட்சி இப்படி ஒரு வெற்றியை பெறும் என்பது எதார்த்தத்திற்கு அப்பாற்பட்டது.
தமிழக அரசியலின் வரலாறு என்பது வெறும் ரசிகர் கூட்டத்தை மட்டும் நம்பியிருப்பது கிடையாது; அது ஆழமான உட்கட்டமைப்பு, கிளை கழகங்கள் மற்றும் பல ஆண்டுகால மக்கள் நல பணிகளால் கட்டமைக்கப்பட்டது. திமுக மற்றும் அதிமுக ஆகிய இரண்டு கட்சிகளுமே சுமார் 30 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான நிலையான வாக்கு வங்கிகளை கொண்டுள்ளன. ஒரு புதிய கட்சி ஆட்சிக்கு வரலாம் அல்லது குறிப்பிடத்தக்க வாக்குகளை பிரிக்கலாம் என்பதே பெரிய சவாலாக இருக்கும் சூழலில், திராவிட கட்சிகளுக்கு ‘ஜீரோ’ இடங்கள் எனக் கூறுவது அரசியல் விமர்சகர்களை சிரிக்க வைக்கிறது. இத்தகைய அதீத பரப்புரைகள் அக்கட்சிக்கு ஆதரவை தேடித்தருவதை விட, அதன் மீதான நம்பகத்தன்மையை குறைத்து, ஒரு கேலி பொருளாக மாற்றவே வழிவகுக்கும்.
ஆசைப்படுவது என்பது மனித இயல்பு, குறிப்பாக அரசியலில் அதிகாரத்தை பிடிக்க வேண்டும் என்ற கனவு எல்லோருக்கும் இருக்கும். ஆனால், பேராசை என்பது தோல்வியின் முதல் படியாகும். ஒரு புதிய கட்சி களமிறங்கும் போது, அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் சவால்கள் மிக அதிகம். பூத் கமிட்டி அமைப்பதில் தொடங்கி, வேட்பாளர் தேர்வு, தேர்தல் அறிக்கை மற்றும் களப்பணி என நீண்ட நெடிய பயணத்தை ஒரு சில மாதங்களில் அல்லது ஒரு சில சர்வேக்களின் மூலம் கடந்துவிட முடியாது. கடந்த காலங்களில் பல நடிகர்கள் கட்சி தொடங்கி, ஓரளவு வரவேற்பை பெற்றும் கூட, தேர்தல் களத்தில் இரட்டை இலக்க வாக்கு சதவீதத்தை தாண்டுவதற்கே பெரும் போராட்டத்தை சந்தித்த வரலாற்றை நாம் மறந்துவிட கூடாது.
கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளுக்கு நான்கு தொகுதிகளை பங்கிட்டு கொடுத்துவிட்டு, மாநிலத்தின் பிரதான எதிர்க்கட்சியையும் ஆளுங்கட்சியையும் ஓரம் கட்டுவது என்பது ஜனநாயகத்தில் அத்தனை எளிதல்ல. தமிழக வாக்காளர்கள் உணர்ச்சிவசப்படுபவர்களாக இருந்தாலும், வாக்களிக்கும் போது மிகவும் நிதானமாகவும், எதார்த்தமான அரசியல் மாற்றத்தையுமே எதிர்பார்ப்பார்கள். சினிமாவில் ஒரு ஹீரோ ஒருவராக நின்று ஆயிரம் பேரை வீழ்த்துவது கைத்தட்டல்களை பெறலாம், ஆனால் நிஜ அரசியல் என்பது ‘தலைகளின் எண்ணிக்கை’ சார்ந்தது. லட்சக்கணக்கான தொண்டர்களை கொண்ட ஒரு பேரியக்கத்தை ஒரு கணினியில் தயாரிக்கப்பட்ட சர்வே அறிக்கை மூலம் அழித்துவிட முடியாது என்பதை இத்தகைய கருத்துக்கணிப்புகளை பரப்புபவர்கள் உணர வேண்டும்.
இந்த செய்தி சமூக வலைதளங்களில் வைரலானதை தொடர்ந்து, அதிமுக மற்றும் திமுக ஆதரவாளர்கள் “என்னங்கடா இது காமெடியா இருக்கு?” என்ற பாணியில் கிண்டல் செய்து வருகின்றனர். அரசியலில் ஒரு வெற்றிடம் இருப்பதாக கருதினாலும், அந்த இடத்தை நிரப்ப பலமான கொள்கையும், திட்டங்களும் அவசியமே தவிர, வெறும் மாயையான பிம்பங்கள் போதாது. தவெக நிர்வாகிகள் இத்தகைய போலி பெருமைகளில் மயங்காமல், களத்தில் மக்களின் பிரச்சினைகளுக்காக போராடுவதிலும், தங்கள் கட்சியின் கொள்கைகளை அடித்தட்டு மக்களிடம் கொண்டு சேர்ப்பதிலும் கவனம் செலுத்த வேண்டும். இத்தகைய அதீத கற்பனைகள் அக்கட்சியின் தலைவரையே சங்கடத்திற்கு உள்ளாக்கும் என்பதை அவர்கள் உணர வேண்டும்.
ஒட்டுமொத்தமாக பார்க்கையில், இந்த 230 தொகுதிகள் என்ற சர்வேயானது அரசியல் களத்தில் ஒரு ஆரோக்கியமான விவாதத்தை உருவாக்கத் தவறிவிட்டது. இது வெறும் “வாட்ஸ்அப் பல்கலைக்கழகம்” தயாரித்த ஒரு போலியான அறிக்கையாகவே எஞ்சியிருக்கிறது. தமிழக அரசியல் களம் 2026-ல் ஒரு மாற்றத்தை நோக்கி நகருமா என்பது தேர்தல் முடிவுகளில் தான் தெரியுமே தவிர, இப்படிப்பட்ட பேராசை கொண்ட ஆருடங்களில் கிடையாது. ஜனநாயகத்தில் எதையும் சாத்தியப்படுத்தலாம், ஆனால் அது மக்களின் உண்மையான ஆதரவோடும், முறையான அரசியல் உழைப்போடும் இணைய வேண்டும். அதுவரை இத்தகைய அறிக்கைகள் வெறும் நகைச்சுவை செய்திகளாகவே கடந்து போகும்.
டிஜிட்டல் ஊடக துறையில் 15 வருடங்களாக பணிபுரிகிறேன். அனைத்து பிரிவுகளிலும் கட்டுரைகள் எழுதுவேன். செய்திகள், பொழுதுபோக்கு, தொழில்நுட்பம், விளையாட்டு ஆகிய பிரிவுகள் அதிக கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளேன்.
