இந்திய தேர்தல் வரலாற்றில் ஒரு வேட்பாளர் இரண்டு தொகுதிகளில் போட்டியிடுவது என்பது புதிய விஷயமல்ல. 1957-இல் அடல் பிஹாரி வாஜ்பாய் தொடங்கி, இன்று தமிழக வெற்றி கழகத்தின் தலைவர் விஜய் வரை பல முன்னணி தலைவர்கள் இந்த வியூகத்தை கையாண்டுள்ளனர். ஆனால், மற்ற தலைவர்கள் செய்தபோது எழாத விமர்சனங்கள், விஜய் இரண்டு தொகுதிகளில் போட்டியிடும்போது மட்டும் ஏன் இவ்வளவு வீரியமாக முன்வைக்கப்படுகின்றன என்பது விவாதத்திற்குரிய ஒன்றாக மாறியுள்ளது.
1957 பொதுத்தேர்தலில் இளம் தலைவராக இருந்த வாஜ்பாய் பல்தராம்பூர், மதுரா மற்றும் லக்னோ ஆகிய மூன்று தொகுதிகளில் போட்டியிட்டார். அதில் ஒன்றில் வெற்றி பெற்று, மற்றொன்றில் இரண்டாம் இடமும், ஒன்றில் வைப்பு தொகையையும் இழந்தார். அதேபோல் 1980-இல் இந்திரா காந்தி ரேபரேலி மற்றும் மேடக் தொகுதிகளிலும், 1991-இல் அத்வானி காந்திநகர் மற்றும் புதுடெல்லி தொகுதிகளிலும் போட்டியிட்டு வென்றனர். சோனியா காந்தி, ராகுல் காந்தி மற்றும் பிரதமர் நரேந்திர மோடி என பலரும் தங்களின் செல்வாக்கை நிரூபிக்கவும், வெவ்வேறு மாநிலங்களில் கட்சியின் அடித்தளத்தை உறுதிப்படுத்தவும் இந்த முறையை பின்பற்றியுள்ளனர். தமிழகத்தில் 1991-இல் ஜெயலலிதா பர்கூர் மற்றும் காங்கேயம் தொகுதிகளில் போட்டியிட்டு மாபெரும் வெற்றி பெற்றார்.
விஜய் மீதான விமர்சனத்திற்கு முதல் காரணமாக பார்க்கப்படுவது, அவர் ஒரு புதிய அரசியல் சக்தியாக உருவெடுத்திருப்பதுதான். ஏற்கனவே நிலைநிறுத்தப்பட்ட தலைவர்கள் இரண்டு தொகுதிகளில் போட்டியிடும்போது அது “அரசியல் ராஜதந்திரம்” என வர்ணிக்கப்படுகிறது. ஆனால், ஒரு திரைப்பிரபலம் அரசியலுக்கு வரும்போது, அவர் மீதான நம்பகத்தன்மையை சோதிக்க எதிர்க்கட்சிகள் துடிக்கின்றன. விஜய் இரண்டு தொகுதிகளில் போட்டியிடுவதை தற்காப்பு நடவடிக்கையாகவும், தோல்வி பயமாகவும் சித்தரிக்க பல பழைய அரசியல் சக்திகள் முயல்கின்றன. ஒரு புதிய கட்சி தலைவர் என்ற முறையில், அவர் ஒரு தொகுதியில் மட்டும் நின்று துணிச்சலை காட்ட வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு வேண்டுமென்றே திணிக்கப்படுகிறது.
இரண்டாவதாக, விஜய்யின் இந்த முடிவு தமிழகத்தின் வடக்கு பகுதியான பெரம்பூர், மத்திய பகுதியான திருச்சி கிழக்கு என ஒரே நேரத்தில் தனது கட்சியின் பலத்தை பறைசாற்றுவதற்கான ஒரு முயற்சியாகும். ஒரு தொகுதியில் வெற்றி பெற்றால் மற்றொன்றை துறக்க வேண்டியிருக்கும் என்பது தெரிந்தும் தலைவர்கள் ஏன் இப்படி செய்கிறார்கள்? இது அந்த பிராந்தியத்தில் உள்ள தொண்டர்களை உற்சாகப்படுத்தவும், கட்சியின் வெற்றியை ஒரு மண்டலத்தோடு சுருக்கி கொள்ளாமல் விரிவுபடுத்தவும் செய்யப்படும் ஒரு உத்தியாகும். மற்ற தலைவர்கள் செய்தபோது இது “தேர்தல் வியூகம்” என்று அழைக்கப்பட்ட நிலையில், விஜய்க்கு வரும்போது மட்டும் இது “தன்னம்பிக்கை குறைவு” என விமர்சிக்கப்படுவது அரசியலின் இரட்டை வேடத்தையே காட்டுகிறது.
ஜனநாயக ரீதியாக பார்த்தால், மக்கள் பிரதிநிதித்துவ சட்டத்தின் பிரிவு 33(7)-இன் படி ஒரு வேட்பாளர் இரண்டு இடங்களில் போட்டியிட முழு உரிமை உண்டு. இந்திய தேர்தல் ஆணையம் பலமுறை இதை தவிர்க்க பரிந்துரைத்த போதிலும், சட்டம் இதனை அனுமதிக்கிறது. வாஜ்பாய் முதல் மோடி வரை அனைவரும் சட்டத்திற்கு உட்பட்டே களம் கண்டனர். அதே சட்டப்பூர்வ உரிமையையே விஜய்யும் பயன்படுத்துகிறார். ஆனால், திராவிட கட்சிகளின் நீண்டகால ஆதிக்கத்திற்கு விஜய்யின் வருகை ஒரு சவாலாக அமையக்கூடும் என்ற அச்சம், இத்தகைய விமர்சனங்களை உரக்க பேச வைக்கிறது.
மொத்தத்தில் அரசியல் என்பது வாய்ப்புகளை சரியாகப் பயன்படுத்துவதாகும். ஒரு தலைவர் இரண்டு தொகுதிகளில் போட்டியிடுவதால் தேர்தல் செலவுகள் கூடுகின்றன என்பது உண்மைதான் என்றாலும், இது விஜய்க்கு மட்டுமேயான தனிப்பட்ட பிரச்சனையல்ல. ஒட்டுமொத்த இந்திய தேர்தல் முறையிலேயே இருக்கும் ஒரு அம்சம் இது. முன்னுதாரணங்கள் பல இருந்தும், விஜய்யை மட்டும் குறிவைத்து நடத்தப்படும் இத்தகைய விமர்சனங்கள், அவர் மீதான அரசியல் அழுத்தத்தை அதிகரிக்கச் செய்யும் ஒரு கருவியாகவே பார்க்கப்படுகின்றன. எதார்த்தத்தில், இது விஜய்யின் அரசியல் விஸ்தரிப்பிற்கான ஒரு தொடக்கமே தவிர, பயத்தின் வெளிப்பாடு அல்ல என்பதே நடுநிலையாளர்களின் பார்வையாக உள்ளது.
டிஜிட்டல் ஊடக துறையில் 15 வருடங்களாக பணிபுரிகிறேன். அனைத்து பிரிவுகளிலும் கட்டுரைகள் எழுதுவேன். செய்திகள், பொழுதுபோக்கு, தொழில்நுட்பம், விளையாட்டு ஆகிய பிரிவுகள் அதிக கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளேன்.
