தமிழக அரசியல் களத்தில் சமீபகாலமாக எழுந்துள்ள ‘விசில்’ சின்னம் குறித்த சர்ச்சைகள், ஆளும் தரப்பிற்கும் வளர்ந்து வரும் ஒரு புதிய சக்திக்கும் இடையிலான நேரடி போராகவே உருவெடுத்துள்ளன. “சீப்பை ஒளித்து வைத்துவிட்டால் கல்யாணம் நின்றுவிடுமா?” என்ற கிராமத்து பழமொழிக்கேற்ப, ஒரு கட்சியின் சின்னத்தையோ அல்லது அதன் அடையாளத்தையோ முடக்குவதன் மூலம் அந்த மக்கள் எழுச்சியை தடுத்துவிட முடியாது என்ற குரல் வலுவாக ஒலிக்க தொடங்கியுள்ளது. குறிப்பாக சேப்பாக்கம் மைதானத்தில் விசில் அடிக்கத் தடை, தூய்மைப் பணியாளர்கள் மற்றும் பேருந்து நடத்துநர்கள் விசில் பயன்படுத்த கூடாது என்பது போன்ற வாய்மொழி உத்தரவுகள் மற்றும் நிபந்தனைகள், ஒரு கட்சியின் சின்னத்தின் மீது அரசு கொண்டுள்ள அதீத பயத்தையே காட்டுவதாக அரசியல் விமர்சகர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.
ஒரு சின்னம் என்பது வெறும் அடையாளம் மட்டுமல்ல, அது மக்களின் உணர்வுகளோடு கலந்த ஒன்றாக மாறும்போது அதை அதிகாரத்தால் கட்டுப்படுத்துவது சாத்தியமற்றது. மைதானத்திலோ அல்லது பொது இடங்களிலோ மக்கள் விசில் அடிப்பதை காவல்துறை கொண்டு தடுத்தாலும், மக்களின் மனதிற்குள் ஒலிக்கும் மாற்றத்திற்கான சத்தத்தை யாராலும் நிறுத்த முடியாது. “கையில் இருக்கும் விசிலை பிடுங்கினாலும், நம்மாளு வாயாலேயே விசில் அடிப்பானே?” என்ற கேள்வி சமூக வலைதளங்களில் வைரலாகி வருகிறது. கருவியை தடுத்தால் குரலே கருவியாக மாறும் என்ற எதார்த்தம் புரியாமல், இதுபோன்ற சிறுபிள்ளைத்தனமான கட்டுப்பாடுகளை விதிப்பது ஆளும் வர்க்கத்தின் பலவீனத்தையே வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது.
சுமார் 75 ஆண்டுகால பாரம்பரியமும், போராட்ட வரலாறும் கொண்ட ஒரு பேரியக்கம், வெறும் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தொடங்கப்பட்ட ஒரு புதிய கட்சியை பார்த்து இந்த அளவிற்கு பதற்றமடைவது ஏன் என்ற கேள்வி அரசியல் அரங்கில் பெரும் விவாதத்தை கிளப்பியுள்ளது. அரை நூற்றாண்டு கால அனுபவம் கொண்ட தலைவர்கள், இன்னும் தேர்தல் களத்தையே முழுமையாக ஒருமுறை கூட சந்திக்காத ஒரு சக்தியின் குறியீட்டை கண்டு அஞ்சுவது, அந்தப் புதிய சக்தியின் பின்னால் திரண்டுள்ள இளைஞர் பட்டாளத்தின் வலிமையை பறைசாற்றுகிறது. ஒரு சின்னத்தை பார்த்தாலே இவ்வளவு நெருக்கடி கொடுக்கப்படுகிறது என்றால், அந்த சின்னம் மக்களிடையே எவ்வளவு ஆழமாகச் சென்றடைந்திருக்கிறது என்பதை அரசு மறைமுகமாக ஒப்புக்கொள்கிறது.
அரசியலில் அடக்குமுறைகள் எப்போதும் ஒரு புதிய தலைவரை நோக்கி மக்களின் அனுதாபத்தை திருப்பிவிடும் என்பது வரலாறு சொல்லும் பாடம். விசிலுக்கு தடை விதிக்கும் ஒவ்வொரு நடவடிக்கையும், அந்த சின்னத்தை பயன்படுத்தாத மக்களையும் கூட அதை நோக்கி திரும்பிப் பார்க்க வைக்கிறது. ஒரு காலத்தில் எந்த சின்னத்தை மக்கள் எளிதாக கடந்தார்களோ, இன்று அதே சின்னத்தை தேடி பிடித்து தடை செய்வதன் மூலம் அதற்கு அரசே மிகப்பெரிய விளம்பரத்தை தேடி கொடுத்துள்ளது. மக்கள் எதை செய்யக் கூடாது என்று அரசாங்கம் தடுக்கிறதோ, அதைத்தான் இன்னும் வீரியத்துடன் செய்வார்கள் என்ற உளவியல் ரீதியான உண்மையை அதிகார வர்க்கம் உணர தவறிவிட்டது.
திராவிட அரசியலின் அஸ்திவாரமே மேடை பேச்சுகளிலும், அடையாள அரசியலிலும் தான் உருவானது. ஆனால், இன்று அதே அடையாள அரசியலை கண்டு அவர்களே அஞ்சுவது முரண்பாடாக உள்ளது. பேருந்து நடத்துநர்கள் முதல் சாதாரண தொழிலாளர்கள் வரை அனைவரும் விசிலை பயன்படுத்துவது ஒரு வாழ்வியல் முறை; அதை அரசியல் சின்னத்தோடு ஒப்பிட்டு பொதுமக்களுக்கு இடையூறு செய்வது என்பது நிர்வாக சீர்கேட்டின் உச்சமாகும். ஜனநாயக நாட்டில் ஒரு கட்சிக்கு சின்னம் ஒதுக்கப்படுவதும், அதை மக்கள் ஆதரிப்பதும் சட்டபூர்வமான உரிமை. அந்த உரிமையை பறிக்கும் விதமாக தடைகளை விதிப்பது, தேர்தலுக்கு முன்பே தோல்வியை ஒப்புக்கொள்வதற்கு சமம் என விமர்சகர்கள் சாடுகின்றனர்.
மொத்தத்தில் 2026 தேர்தல் என்பது வெறும் வாக்குகளுக்கான போட்டி மட்டுமல்ல, அது கருத்துரிமைக்கும் அதிகாரத்திற்கும் இடையிலான போராட்டமாக மாறியுள்ளது. எத்தனை தடைகள் போட்டாலும், எத்தனை நிபந்தனைகள் விதித்தாலும் மாற்றத்தை விரும்பும் மக்கள் தங்களது ஆதரவை ஏதோ ஒரு வழியில் வெளிப்படுத்தி கொண்டே தான் இருப்பார்கள். விசிலை ஊத விடாமல் தடுத்தால், அது இன்னும் சத்தமாக மக்களின் வாக்குகளாக பெட்டிக்குள் ஒலிக்கும் என்பதை திராவிட கட்சிகள் உணர வேண்டிய தருணம் இது. 75 ஆண்டு அனுபவம் என்பது பயத்தை கொடுக்க கூடாது, மாறாக புதிய சக்திகளை எதிர்கொள்ளும் துணிச்சலையே கொடுக்க வேண்டும்; ஆனால் இன்று நடப்பதோ நேர்மாறாக உள்ளது.
டிஜிட்டல் ஊடக துறையில் 15 வருடங்களாக பணிபுரிகிறேன். அனைத்து பிரிவுகளிலும் கட்டுரைகள் எழுதுவேன். செய்திகள், பொழுதுபோக்கு, தொழில்நுட்பம், விளையாட்டு ஆகிய பிரிவுகள் அதிக கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளேன்.
