இந்தியாவில் பிரசவ கால அறுவை சிகிச்சை எனப்படும் சிசேரியன் (C-section) முறையிலான பிரசவங்கள் குறித்த தேசிய குடும்ப நலக் கணக்கெடுப்பு தரவுகள் அதிர்ச்சியூட்டும் மற்றும் முரண்பாடான சில உண்மைகளை வெளிப்படுத்தியுள்ளன.
2016 மற்றும் 2021-ஆம் ஆண்டுகளுக்கு இடைப்பட்ட காலத்தை ஆய்வு செய்ததில், அரசு மருத்துவமனைகளில் சிசேரியன் பிரசவங்களின் விகிதம் 15.5 சதவீதத்திலிருந்து 14.3 சதவீதமாக குறைந்துள்ளதைக் காண முடிகிறது. ஆனால், அதே காலகட்டத்தில் தனியார் மருத்துவமனைகளில் இது 45.4 சதவீதத்திலிருந்து 47.5 சதவீதமாக உயர்ந்துள்ளது. இந்த இடைவெளி பொது மற்றும் தனியார் மருத்துவ துறைகளுக்கு இடையே ஒரு மிகப்பெரிய பிளவை உருவாக்கியுள்ளதுடன், ஒரு பெண் எங்கு சிகிச்சை பெறுகிறார் என்பதே அவர் எவ்வாறு பிரசவிக்கிறார் என்பதை தீர்மானிக்கும் காரணியாக மாறியுள்ளதை இத்தரவுகள் உணர்த்துகின்றன.
மாநில ரீதியாக பார்க்கும்போது, இந்த வேறுபாடுகள் மிகவும் வியக்கத்தக்க வகையில் உள்ளன. குறிப்பாக தெலுங்கானா மற்றும் ஜம்மு-காஷ்மீர் ஆகிய மாநிலங்கள் பொது மற்றும் தனியார் ஆகிய இரண்டு துறைகளிலும் அதிகப்படியான சிசேரியன் விகிதங்களை கொண்டுள்ளன. 2021-ஆம் ஆண்டு தரவுகளின்படி, தெலுங்கானாவில் உள்ள தனியார் மருத்துவமனைகளில் சிசேரியன் பிரசவங்கள் 80 சதவீதத்தை கடந்துள்ளன. தமிழ்நாடு, மேற்கு வங்கம் மற்றும் கேரளா போன்ற மாநிலங்களும் தனியார் துறையில் மிக அதிக விகிதங்களை பதிவு செய்துள்ளன. இதற்கு நேர்மாறாக, பீகார், ஜார்கண்ட் மற்றும் உத்தரப் பிரதேசம் போன்ற மாநிலங்களில் உள்ள அரசு மருத்துவமனைகளில் சிசேரியன் விகிதம் ஒற்றை இலக்கத்திலேயே உள்ளது, இது அங்குள்ள போதிய மருத்துவ கட்டமைப்பு இன்மையை காட்டுகிறது.
அதிகப்படியான சிசேரியன் பிரசவங்கள் ஒருபுறம் கவலையளித்தாலும், மிக குறைவான விகிதங்கள் மற்றொரு மிகப்பெரிய ஆபத்தை உணர்த்துகின்றன. அவசரகால அறுவை சிகிச்சை தேவைப்படும் நேரத்தில்கூட, போதிய நிபுணர்கள் அல்லது வசதிகள் இல்லாததால் அறுவை சிகிச்சை செய்ய முடியாமல் போவது தாய் மற்றும் சேயின் உயிருக்கு ஆபத்தாக முடியும். ஜார்கண்ட் மற்றும் பீகார் போன்ற மாநிலங்களில் நிலவும் இந்த நிலைமை, அங்குள்ள அவசரகால மகப்பேறு மருத்துவ சேவைகளின் பற்றாக்குறையை வெளிப்படுத்துகிறது. எனவே, தேவையற்ற அறுவை சிகிச்சைகளை தடுப்பது எவ்வளவு முக்கியமோ, அதே அளவு தேவைப்படும் பெண்களுக்கு சரியான நேரத்தில் அறுவை சிகிச்சை கிடைப்பதை உறுதி செய்வதும் மிக அவசியமாகும்.
தனியார் மருத்துவமனைகளில் இந்த விகிதம் தொடர்ந்து அதிகரிப்பதற்கு பல்வேறு காரணங்கள் சொல்லப்படுகின்றன. பிரசவ வலியை தவிர்க்க விரும்பும் தாய்மார்களின் விருப்பம் மற்றும் ‘சுப முகூர்த்த’ நேரங்களில் குழந்தையை பெற்றெடுக்க வேண்டும் என்ற ஆசை போன்ற சமூக காரணிகள் இதில் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன. அதே சமயம், தனியார் துறையில் உள்ள மேம்பட்ட மருத்துவ வசதிகள், காப்பீட்டுத் திட்டங்களின் விரிவாக்கம் மற்றும் அரசு மருத்துவமனைகளில் நிலவும் மருத்துவர் பற்றாக்குறை ஆகியவையும் நோயாளிகளை தனியார் மருத்துவமனைகளை நோக்கி தள்ளுகின்றன. இது மருத்துவ காரணங்களை தாண்டி பொருளாதார மற்றும் தனிப்பட்ட விருப்பங்கள் சார்ந்த முடிவாக மாறி வருகிறது.
தேவையற்ற சிசேரியன் அறுவை சிகிச்சைகள் ஒரு பெண்ணின் எதிர்கால கருவுறுதல், அடுத்தடுத்த பிரசவங்கள் மற்றும் குழந்தையின் ஆரோக்கியத்தில் நீண்ட கால பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தும் என்று ஆராய்ச்சியாளர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். தேவையற்ற முறையில் செய்யப்படும் இத்தகைய அறுவை சிகிச்சைகள் பெண்களின் உடல் நலனில் தேவையற்ற சிக்கல்களை உருவாக்குவதுடன், குடும்பங்களுக்கு மிகப்பெரிய பொருளாதார சுமையையும் ஏற்படுத்துகின்றன. குறிப்பாக தென்னிந்திய மாநிலங்களில் உள்ள மாவட்டங்கள் பெரும்பாலும் ‘அதிக பாதிப்பு’ கொண்ட பிரிவிலேயே தொடர்ந்து நீடிப்பது, அங்குள்ள மருத்துவ முறைகளில் சீர்திருத்தங்கள் தேவை என்பதை வலியுறுத்துகிறது.
இறுதியாக, இந்தியா இந்த விவகாரத்தில் இரட்டை சவால்களை சந்தித்து வருகிறது. சில பகுதிகளில் தேவையற்ற அறுவை சிகிச்சைகளை கட்டுப்படுத்த வேண்டிய கட்டாயத்திலும், மற்ற பகுதிகளில் உயிர் காக்கும் அறுவை சிகிச்சைகளை அணுகுவதற்கான வசதிகளை மேம்படுத்த வேண்டிய நிலையிலும் நாடு உள்ளது. மாநிலங்களுக்கு இடையே சீரான மருத்துவ நெறிமுறைகள் இல்லாததே இத்தகைய முரண்பாடுகளுக்கு முதன்மைக் காரணம். முறையான கண்காணிப்பு மற்றும் கடுமையான ஒழுங்குமுறைகள் நடைமுறைப்படுத்தப்படாத வரை, இந்தியாவின் மகப்பேறு மருத்துவ துறையில் நிலவும் இந்த ஏற்றத்தாழ்வுகளை களைவது கடினம் என்பது இந்த ஆய்வின் முடிவாக அமைகிறது.
டிஜிட்டல் ஊடக துறையில் 15 வருடங்களாக பணிபுரிகிறேன். அனைத்து பிரிவுகளிலும் கட்டுரைகள் எழுதுவேன். செய்திகள், பொழுதுபோக்கு, தொழில்நுட்பம், விளையாட்டு ஆகிய பிரிவுகள் அதிக கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளேன்.
