ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை தூண்களில் ஒன்றாக கருதப்படும் ஊடகத்துறையில், நடுநிலைமை என்பது ஒரு போர்வையாக மட்டுமே பயன்படுத்தப்படுவது ஆரோக்கியமான அரசியலுக்கு மிகப்பெரிய அச்சுறுத்தலாகும். ஒரு மூத்த பத்திரிகையாளர் என்பவர் சமூகத்தின் பல்வேறு தரப்பு கருத்துகளையும் சீர்தூக்கி பார்த்து, உண்மையை உரக்க சொல்பவராக இருக்க வேண்டும். ஆனால், அவர் விஜய் என்ற நபர் அரசியலுக்கு வருவதையே சகித்துக்கொள்ள முடியவில்லை என்றும், அவரை “அரசியலில் இருந்தே அகற்றப்பட வேண்டியவர்” என்று முழங்குவது நடுநிலைமையின் தோல்வியையே காட்டுகிறது.
மாற்றுக் கருத்துகளை முன்வைப்பதற்கும், ஒருவரின் கொள்கைகளை விமர்சிப்பதற்கும் அனைவருக்கும் உரிமை உண்டு; ஆனால் ஒரு குடிமகனின் அரசியல் உரிமையையே பறிக்க நினைக்கும் வன்மம் நிறைந்த சொற்கள், ஜனநாயக விழுமியங்களுக்கு எதிரானது என்பதை நாம் உணர வேண்டும்.
அரசியல் சாசனம் வழங்கியுள்ள அடிப்படை உரிமைகளின்படி, 18 வயது நிரம்பிய ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் அரசியலில் ஈடுபடவும், வாக்களிக்கவும் உரிமை உண்டு. அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் மக்கள் நலனுக்கு எதிராக செயல்படும்போது, அவர்களை “ஆட்சியிலிருந்து அகற்ற வேண்டும்” என்று சொல்வது ஒரு பத்திரிகையாளரின் கடமையாக இருக்கலாம். ஆனால், இன்னும் அதிகாரத்திற்கே வராத, தன் அரசியல் பயணத்தை தொடங்கியுள்ள விஜய்யை, “அரசியலில் இருந்தே நீக்க வேண்டும்” என்று சொல்வது தனிநபர் காழ்ப்புணர்ச்சியின் உச்சமாகும். ஒரு தனிமனிதனின் வளர்ச்சியை தடுக்க நினைப்பதும், அவர் பொதுவாழ்விற்கு வருவதையே குற்றம் போல சித்தரிப்பதும் ஆரோக்கியமான விவாதங்களுக்கு பதிலாக, ஒருவிதமான அரசியல் தீண்டாமையையே ஊக்கப்படுத்துகிறது.
குறிப்பாக கரூர் போன்ற சம்பவங்களுக்கு பிறகு, நடுநிலை என்ற முகமூடியை தரித்திருப்பவர்களின் உண்மையான முகம் வெளிச்சத்திற்கு வருவது ஆச்சரியமான ஒன்றல்ல. பல ஆண்டுகளாக ஒரு குறிப்பிட்ட சித்தாந்தத்திற்கு அல்லது கட்சிக்கு ஆதரவாக செயல்பட்டுவிட்டு, வெளியுலகிற்கு மட்டும் தங்களை நடுநிலையாளர்களாக காட்டிக்கொள்ளும் போக்கு இன்று அதிகரித்துள்ளது. இவர்கள் தங்களுக்கு பிடிக்காத ஒரு சக்தி அரசியலில் உருவாவதை சகித்துக்கொள்ள முடியாமல், தர்க்கரீதியான விமர்சனங்களை விடுத்து உணர்ச்சிவசப்பட்ட வன்மத்தை கக்குகிறார்கள். ஒரு பத்திரிகையாளர் என்பவர் நீதிபதியை போல செயல்பட வேண்டுமே தவிர, ஒரு கட்சியின் செய்தி தொடர்பாளரை போல ஒருவரை அரசியலில் இருந்து அப்புறப்படுத்த துடிக்க கூடாது.
விஜய் அரசியலுக்கு வரும்போது, அவரை ஆதரிப்பதும் எதிர்ப்பதும் மக்களின் உரிமை. அவர் செய்யும் தவறுகளை சுட்டிக்காட்டலாம், அவரது கொள்கைகளில் உள்ள ஓட்டைகளை விவாதிக்கலாம்; இதுவே ஒரு முதிர்ச்சியான அரசியலுக்கு அழகு. ஆனால், களத்தில் இறங்கி வேலை செய்ய நினைக்கும் ஒருவரை ஆரம்பத்திலேயே முடக்க நினைப்பது, ஜனநாயகத்தின் குரல்வளையை நெரிப்பதற்கு சமம். இத்தகைய வன்மம் நிறைந்த பேச்சுகள் உண்மையில் அந்த தனிநபருக்கு எதிரானதல்ல, மாறாக மாற்றத்தை விரும்பும் மக்களின் எண்ணங்களுக்கு எதிரானது. அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களை பற்றி பேச தயங்கும் நபர்கள், புதியதாக வரும் ஒருவரை நோக்கி தாக்குதல் நடத்துவது அவர்களின் பலவீனத்தையே காட்டுகிறது.
முடிவாக, அரசியலில் யார் இருக்க வேண்டும், யார் அகற்றப்பட வேண்டும் என்பதை தீர்மானிக்கும் அதிகாரம் மக்களிடமே உள்ளது. ஒரு தனிநபரோ அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட ஊடகவியலாளரோ மக்களின் தீர்ப்பை முன்கூட்டியே தீர்மானிக்க முடியாது. நடுநிலைமை என்ற போர்வையை தூக்கி எறிந்துவிட்டு, ஒரு சார்பாக பேசும் பத்திரிகையாளர்கள் தங்களின் நம்பகத்தன்மையை மக்களிடம் இழந்து வருகிறார்கள். ஆரோக்கியமான விமர்சனங்கள் வளர்ச்சியை தரும், ஆனால் தனிநபர் வன்மமும் அரசியல் நீக்கமும் சமூகத்தில் பிளவையே ஏற்படுத்தும். எனவே, அரசியல் களம் என்பது அனைவருக்கும் பொதுவானது; அங்கு யார் நிலைக்க வேண்டும் என்பதை மக்களின் வாக்குப்பெட்டிகளே முடிவு செய்யட்டும், தனிப்பட்ட விருப்பு வெறுப்புகள் அல்ல.
டிஜிட்டல் ஊடக துறையில் 15 வருடங்களாக பணிபுரிகிறேன். அனைத்து பிரிவுகளிலும் கட்டுரைகள் எழுதுவேன். செய்திகள், பொழுதுபோக்கு, தொழில்நுட்பம், விளையாட்டு ஆகிய பிரிவுகள் அதிக கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளேன்.
