மத்திய தரைக்கடல் மற்றும் மத்திய கிழக்கு பகுதிகளில் தற்போது நடைபெற்று வரும் ஈரான்-இஸ்ரேல் மோதல்கள், நவீன கால போர்முறையின் முகவரியையே மாற்றி அமைத்துள்ளன. குறிப்பாக, வான்படை பலம் குறைவாக உள்ள நாடுகள் கூட, ஏவுகணைகள் மற்றும் ட்ரோன்கள் மூலம் ஒரு வலிமையான தற்காப்பு அரணை உருவாக்க முடியும் என்பதை ஈரான் நிரூபித்துள்ளது. இந்த மோதலில் அமெரிக்க தளங்கள் மற்றும் இஸ்ரேலிய இலக்குகள் மீது நடத்தப்படும் தாக்குதல்கள், வெறும் ராணுவ ரீதியிலானவை மட்டுமல்ல, அவை எதிரியின் பொருளாதார மற்றும் உளவியல் வலிமையை சிதைக்கக்கூடியவை. அதிக விலை கொண்ட போர் விமானங்களுக்கு பதிலாக, குறைந்த செலவில் தயாரிக்கப்படும் ஆயிரக்கணக்கான ட்ரோன்களை பயன்படுத்துவது, நவீன போர்க்களத்தில் ஒரு புதிய யுகத்தை தொடங்கி வைத்துள்ளது.
உக்ரைன்-ரஷ்யா போர் மற்றும் அஜர்பைஜான்-அர்மீனியா மோதல்களில் இருந்து இந்தியா கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய பாடங்கள் ஏராளம் உள்ளன. போர் என்பது இனி 15 அல்லது 20 நாட்களில் முடிந்துவிடக்கூடிய ஒன்றல்ல; அது பல ஆண்டுகள் நீடிக்கக்கூடும். இத்தகைய நீண்ட கால போரை சமாளிக்க, போர்க்கால தேவைகளை உடனடியாக பூர்த்தி செய்வது இந்தியாவுக்கு மிக அவசியம். வெறும் பொதுத்துறை நிறுவனங்களை மட்டுமே நம்பியிருக்காமல், தனியார் துறையையும் இதில் ஒருங்கிணைப்பது காலத்தின் கட்டாயமாகும். ரஷ்யா போன்ற நாடுகள் இன்று தடைகளை தாண்டியும் போரை தொடர முடிகிறது என்றால், அதற்கு அவர்களின் தற்சார்பு உற்பத்தி திறனே காரணமாகும்.
ட்ரோன் தொழில்நுட்பத்தை பொறுத்தவரை, இன்று ‘ஷாஹித்’ போன்ற குறைந்த விலை ட்ரோன்கள் வான் பாதுகாப்பு அமைப்புகளுக்கு பெரும் சவாலாக மாறியுள்ளன. ஒரு பேட்ரியாட் ஏவுகணை அமைப்பு மில்லியன் கணக்கான டாலர்கள் மதிப்புடையது, ஆனால் அதை வெறும் சில ஆயிரம் டாலர்கள் மதிப்புள்ள ஒரு ட்ரோன் செயலிழக்க செய்கிறது. இது ஒரு ‘சமச்சீரற்ற போர்முறை’ ஆகும். இந்தியாவிடம் தற்போது ‘நாகாஸ்திரா’ அல்லது ‘சேஷ்நாக்’ போன்ற அதிநவீன ட்ரோன்கள் இருந்தாலும், அவை சில நூறுகளில் இருப்பது போதாது. உக்ரைன் ஆண்டுக்கு 60 லட்சம் ட்ரோன்களை தயாரிக்கும் இலக்கை நோக்கி நகரும்போது, இந்தியாவிடம் குறைந்தபட்சம் 50 லட்சம் ட்ரோன்களாவது கையிருப்பில் இருக்க வேண்டும்.
தொழில்நுட்ப ரீதியாக இந்தியா கடந்த 11 ஆண்டுகளில் மிகப்பெரிய முன்னேற்றத்தை கண்டுள்ளது என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. பாதுகாப்பு நிதி ஒதுக்கீடு மற்றும் ஆயுத கொள்முதல் ஆகியவை கணிசமாக உயர்த்தப்பட்டுள்ளன. இருப்பினும், ஒரு நெருக்கடி நிலை ஏற்படும்போது, ஒரே நேரத்தில் பல லட்சம் ட்ரோன்களை தயாரிக்கும் ‘கிகா ஃபேக்டரி’ கலாச்சாரம் இந்தியாவில் வளர வேண்டும். தனியார் நிறுவனங்கள் தயாரிக்கும் சிறிய வகை ட்ரோன்களை கூட ராணுவ தேவைகளுக்கு ஏற்ப மாற்றியமைக்கும் ஒரு சூழல் உருவாக்கப்பட வேண்டும். அப்போதுதான் எந்தவொரு அச்சுறுத்தலையும் இந்தியாவால் முறியடிக்க முடியும்.
கடல்சார் வர்த்தக பாதைகளான ஹார்முஸ் ஜலசந்தி போன்றவற்றில் ட்ரோன் தாக்குதல்கள் ஏற்படுத்தக்கூடிய தாக்கம் மிகப்பலமானது. ஒரு சில ட்ரோன்கள் மூலம் கப்பல் போக்குவரத்தை அச்சுறுத்துவதன் வழியாக, சர்வதேச காப்பீட்டு தொகையை உயர்த்தவும், அதன் மூலம் உலகப் பொருளாதாரத்தையே ஆட்டங்காண செய்யவும் முடியும். இது ஏவுகணைகளுக்கான போர் மட்டுமல்ல, இது விநியோக சங்கிலி மற்றும் பொருளாதார பாதுகாப்பிற்கான போர். எனவே, இந்தியா தனது பாதுகாப்பு திட்டமிடலில் ‘குறைந்த விலை, அதிக எண்ணிக்கை’ என்ற உத்தியைக் கண்டிப்பாகச் சேர்க்க வேண்டும்.
இறுதியாக, 2026-ன் தற்போதைய சூழலில், போர் என்பது எல்லைகளுக்குள் மட்டும் சுருங்கிவிடவில்லை. அது டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பம், செயற்கை நுண்ணறிவு மற்றும் வெகுஜன உற்பத்தி ஆகியவற்றின் கலவையாக மாறியுள்ளது. இந்தியா தனது உள்நாட்டு தயாரிப்புகளான தேஜஸ் அல்லது ஆகாஷ் ஏவுகணைகளை மேம்படுத்துவதோடு மட்டுமல்லாமல், அடிமட்ட அளவில் ட்ரோன் ஆலைகளை பெருக்க வேண்டும். ஒரு லட்சம் ட்ரோன்கள் ஒரே நேரத்தில் எதிரியின் வான்பரப்பை சூழ்ந்தால், அது உருவாக்கும் உளவியல் தாக்கம் எந்தவொரு நவீன ஏவுகணையையும் விட வலிமையானது. எனவே, எதிர்வரும் காலங்களில் இந்திய ராணுவம் தனது ‘சர்ஜ் கெபாசிட்டி’ மூலம் உலக நாடுகளுக்கு ஒரு தெளிவான செய்தியைச் சொல்லத் தயாராக வேண்டும்.
டிஜிட்டல் ஊடக துறையில் 15 வருடங்களாக பணிபுரிகிறேன். அனைத்து பிரிவுகளிலும் கட்டுரைகள் எழுதுவேன். செய்திகள், பொழுதுபோக்கு, தொழில்நுட்பம், விளையாட்டு ஆகிய பிரிவுகள் அதிக கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளேன்.
