தமிழக அரசியல் வரலாற்றில் ஒரு காலத்தில் ‘கருப்பு எம்.ஜி.ஆர்’ என்று மக்களால் அன்போடு அழைக்கப்பட்ட விஜயகாந்த் அவர்களால் உருவாக்கப்பட்ட தேசிய முற்போக்கு திராவிட கழகம் இன்று சந்தித்து வரும் சரிவு என்பது மிகவும் கவலைக்குரியதாக இருந்தாலும், அதன் அரசியல் அணுகுமுறை கடும் விமர்சனங்களுக்கு உள்ளாகி வருகிறது.
2011 தேர்தலில் அதிமுகவுடன் கூட்டணி அமைத்து எதிர்க்கட்சித் தலைவர் பதவியைப் பிடித்ததுதான் அக்கட்சியின் உச்சகட்ட சாதனையாக இன்றும் பார்க்கப்படுகிறது. ஆனால், அதன் பிறகு வந்த தேர்தல்களில் தேமுதிக சந்தித்த தொடர் தோல்விகள் அக்கட்சியின் அஸ்திவாரத்தையே ஆட்டங்காண செய்துள்ளன. குறிப்பாக, 2016 சட்டமன்ற தேர்தலில் மக்கள் நலக் கூட்டணியின் முதல்வர் வேட்பாளராகக் களம் கண்ட விஜயகாந்த், 104 தொகுதிகளில் போட்டியிட்டு ஒரு தொகுதியில் கூட வெற்றி பெற முடியாமல் போனதுடன், வெறும் 2.39 சதவீத வாக்குகளை மட்டுமே பெற்று விஜயகாந்தும் டெபாசிட் கூட வாங்காமல் படுதோல்வி அடைந்தார்.
இந்த சரிவு அத்துடன் நிற்காமல், 2021 சட்டமன்ற தேர்தலில் இன்னும் மோசமான நிலையை எட்டியது. அந்த தேர்தலில் 60 தொகுதிகளில் போட்டியிட்ட தேமுதிக, ஒரு தொகுதியில் கூட வெற்றி பெறவில்லை என்பது ஒருபுறமிருக்க, ஒட்டுமொத்தமாக ஒரு சதவீத வாக்குகளை கூட பெற முடியாமல் பூஜ்ஜிய வெற்றி என்ற நிலையிலேயே நின்றது. மக்கள் செல்வாக்கு இவ்வளவு மோசமாக சரிந்த பின்னரும், அக்கட்சி இன்னும் தேர்தல் நேரங்களில் ஒரு பெரிய சக்தியாக தன்னைக் காட்டிக்கொள்ள முயல்வது அரசியல் கேலிக்கூத்தாக பார்க்கப்படுகிறது. ஒரு தொகுதியில் கூட தனித்து நின்று ஜெயிக்க வக்கற்ற ஒரு கட்சிக்கு இன்னும் அரசியல் எதற்கு என்ற காட்டமான கேள்விகள் பொதுமக்கள் மற்றும் அரசியல் விமர்சகர்களிடையே எழுந்துள்ளன.
தேர்தல் களத்தில் செல்வாக்கு இழந்த பிறகும், கூட்டணி பேச்சுவார்த்தைகளின் போது தேமுதிக தலைமை காட்டும் ‘அலம்பல்கள்’ எல்லை மீறி போவதாகக் கருதப்படுகிறது. குறிப்பாக, தங்களுக்கு இத்தனை சீட்டுகள் வேண்டும், அதுவும் ராஜ்யசபா சீட் வேண்டும் என்று எந்தவிதமான அடிப்படை தகுதியும் இன்றி அடம் பிடிப்பது அரசியல் ரீதியான அநாகரீகமாகவே பலரால் பார்க்கப்படுகிறது. வாக்கு வங்கி என்பது வெறும் காகித அளவில் கூட இல்லாத நிலையில், அதிகாரத்தை பங்கிட துடிக்கும் இத்தகைய போக்கு ஜனநாயகத்தின் மீது மக்களுக்கு இருக்கும் நம்பிக்கையை சிதைப்பதாக உள்ளது. மக்கள் என்ன ஏமாளிகளா அல்லது எதையும் மறந்துவிடுவார்களா என்ற ஆவேசம் நடுநிலை வாக்காளர்களிடம் தென்படுகிறது.
திராவிடக் கட்சிகளான திமுக மற்றும் அதிமுக ஆகிய இரண்டும் தேர்தல் வெற்றிக்காக இத்தகைய வலுவிழந்த கட்சிகளை தோளில் சுமப்பதை நிறுத்தி கொள்ள வேண்டிய நேரம் இது. ஒரு சதவீத வாக்குகளை கூட பிரிக்கும் பலம் இல்லாத ஒரு கட்சிக்கு, பல இடங்களை ஒதுக்குவது என்பது அக்கட்சிகளின் சொந்த தொண்டர்களுக்கே செய்யும் துரோகமாகும். தேமுதிக போன்ற கட்சிகள் தங்களின் கடந்த கால பெருமையைப் பேசி கொண்டே இருக்காமல், தற்போதைய கள யதார்த்தத்தை புரிந்து கொள்ள வேண்டும். மக்கள் செல்வாக்கு இல்லாத ஒரு கட்சிக்கு அங்கீகாரம் அளிப்பது என்பது காலத்தையும் பணத்தையும் வீணடிக்கும் ஒரு செயலாகும்.
விஜயகாந்த் என்ற அந்த ஒற்றை மனிதனின் ஆளுமையால் மட்டுமே அந்த கட்சி இவ்வளவு காலம் பிழைத்திருந்தது என்பது எதார்த்தமான உண்மை. அவர் மறைவுக்கு பிறகு, முறையான தலைமைத்துவமோ அல்லது மக்களை கவரும் கொள்கைகளோ இல்லாத நிலையில், வெறும் பேரம் பேசுவதை மட்டுமே பிழைப்பாக கொண்டிருக்கும் கட்சிகள் தானாகவே அழிந்து போவதுதான் அரசியலுக்கு நல்லது. ஒரு கட்சியாக தனித்து நின்று குறைந்தபட்சம் ஒரு எம்.எல்.ஏவை கூட வெற்றி பெற வைக்க முடியாத நிலையில், ராஜ்யசபா சீட் கேட்பது என்பது அதிகாரத்தின் மீதான அதீத ஆசையையே காட்டுகிறது. இத்தகைய கட்சிகளை புறக்கணிப்பதன் மூலமே தமிழக அரசியலில் ஒரு ஆரோக்கியமான மாற்றத்தைக் கொண்டு வர முடியும்.
இறுதியாக, 2026 சட்டமன்ற தேர்தலை நோக்கிய பயணத்தில், தமிழக மக்கள் தெளிவான முடிவில் இருக்கிறார்கள். சந்தர்ப்பவாத அரசியலையும், பேரம் பேசும் தேர்தல் முறையையும் மக்கள் இனி ஒருபோதும் ஏற்க போவதில்லை. தேமுதிகவின் கடந்த 10 ஆண்டுகால தேர்தல் முடிவுகள் அக்கட்சிக்கான முடிவுரையை மக்கள் ஏற்கனவே எழுதிவிட்டதை உறுதிப்படுத்துகின்றன. எனவே, இனியும் இத்தகைய கட்சிகளை தாங்கி பிடித்துக் கொண்டிருக்காமல், உண்மையான மக்கள் நலன் சார்ந்த அரசியலை முன்னெடுக்கும் கட்சிகளுக்கு மட்டுமே திராவிட பேரியக்கங்கள் முக்கியத்துவம் அளிக்க வேண்டும். இல்லையெனில், இத்தகைய கட்சிகளால் கூட்டணிக்கும் பாதிப்பு ஏற்படுவதுடன், ஒட்டுமொத்த அரசியல் களமே மாசடையும் சூழல் உருவாகும்.
டிஜிட்டல் ஊடக துறையில் 15 வருடங்களாக பணிபுரிகிறேன். அனைத்து பிரிவுகளிலும் கட்டுரைகள் எழுதுவேன். செய்திகள், பொழுதுபோக்கு, தொழில்நுட்பம், விளையாட்டு ஆகிய பிரிவுகள் அதிக கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளேன்.
