டிவி டிபேட் ஆகட்டும்.. ஊடகங்கள் ஆகட்டும்.. யுடியூப் வீடியோக்கள் ஆகட்டும்.. இன்னும் ஸ்டாலின் தான் முதல்வர் என சேவகம் செய்து வருகின்றன..

ஸ்டாலின் தோல்வி அடைந்துவிட்டார்.. வீட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டார், திமுக ஆட்சியை இழந்துவிட்டது என்பதை ஏற்க மறுக்கின்றன.. இதுதான் ஜனநாயகத்தில் ஆபத்து.. ஒருதலைபட்சமாக பெரும்பாலான ஊடகங்கள் மாறும்போது மக்கள் வெறுப்பு அடைகிறார்கள்.. திமுக மீது மட்டுமல்ல, ஊடகங்கள்…

dmk media

ஸ்டாலின் தோல்வி அடைந்துவிட்டார்.. வீட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டார், திமுக ஆட்சியை இழந்துவிட்டது என்பதை ஏற்க மறுக்கின்றன.. இதுதான் ஜனநாயகத்தில் ஆபத்து.. ஒருதலைபட்சமாக பெரும்பாலான ஊடகங்கள் மாறும்போது மக்கள் வெறுப்பு அடைகிறார்கள்.. திமுக மீது மட்டுமல்ல, ஊடகங்கள் மீதும்.. இப்படி ஒரு தலைபட்சமான ஊடகங்களை முதலமைச்சர் சந்திக்கனும்ன்னு எப்படி எதிர்பார்க்குறாங்கன்னே தெரியலை…

தமிழக அரசியலில் தற்போதைய சூழலில் தேர்தல் முடிவுகள் மற்றும் ஆட்சி மாற்றம் குறித்த விவாதங்கள் சூடுபிடித்துள்ள நிலையில், ஊடகங்களின் பங்கு மற்றும் அவற்றின் மீதான நம்பகத்தன்மை குறித்தும் கடுமையான விமர்சனங்கள் எழுந்துள்ளன. தேர்தல் களத்தில் வாக்காளர்கள் வெளிப்படுத்திய தீர்ப்பை அல்லது அதிகார மாற்றம் குறித்த யதார்த்தத்தை சில ஊடகங்கள் தொடர்ந்து மறைக்க முயல்வதாக விமர்சகர்கள் குற்றம் சாட்டுகின்றனர். தேர்தல் முடிவுகள் மாறிவிட்ட போதிலும், ஊடக விவாதங்களும் யூடியூப் தளங்களும் இன்னும் பழைய நிலைப்பாட்டையே முன்னிறுத்திச் செயல்படுவது ஜனநாயகத்தின் மீது தீவிரமான சந்தேகங்களை எழுப்புகிறது. மாறக்கூடிய அரசியல் சூழலை உடனடியாக ஏற்றுக்கொள்ளாமல், குறிப்பிட்ட ஒரு தரப்புக்குச் சாதகமாகச் செய்தி வெளியிடுவதும் சேவகம் செய்வதும் ஒட்டுமொத்த ஜனநாயகக் கட்டமைப்பிற்கும் ஆரோக்கியமானதல்ல என்ற கருத்து பரவலாக விவாதிக்கப்பட்டு வருகிறது.

மக்களின் தீர்ப்பு என்பது எப்போதுமே வெளிப்படையானது மற்றும் இறுதியானது; அதனை மதிக்க வேண்டியது ஊடகங்களின் அடிப்படை கடமையாகும். ஆனால், களத்தில் மக்கள் எத்தகைய மாற்றத்தை விரும்பினார்கள் என்பதைப் புறந்தள்ளிவிட்டு, தோற்றுப்போன தரப்பினரைத் தொடர்ந்து பாதுகாக்கும் வகையிலோ அல்லது அவர்களின் பிம்பத்தை உயர்த்திப் பிடிக்கும் வகையிலோ ஊடகங்களின் செயல்பாடுகள் அமைவது பொதுமக்களிடம் கடும் அதிருப்தியை ஏற்படுத்தியுள்ளது. ஒரு தலைபட்சமான கருத்துத் திணிப்பு என்பது ஊடக தர்மத்திற்கு எதிரானது மட்டுமல்லாமல், வாக்களித்த மக்களின் உரிமையை அவமதிக்கும் செயலாகும். ஊடகங்கள் தங்களின் நடுநிலையை முற்றிலும் இழந்துவிட்டு ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல் சக்தியின் ஊதுகுழலாக மாறும்போது, மக்கள் அந்த ஊடகங்கள் மீதான நம்பிக்கையை முழுமையாக இழக்க நேரிடுகிறது.

இந்தச் சூழலில், திமுக ஆட்சியை இழந்துவிட்டதாகக் கூறப்படும் தற்போதைய அரசியல் யதார்த்தத்தை ஊடகங்கள் ஏற்றுக்கொள்ள மறுப்பது ஏன் என்ற கேள்வி பல கோணங்களில் எழுப்பப்படுகிறது. தேர்தல் களம் என்பது நிலையானது அல்ல, அது மக்களின் மனநிலைக்கு ஏற்ப எப்போது வேண்டுமானாலும் மாறக்கூடியது. அப்படிப்பட்ட மாற்றத்தை நடுநிலையாகப் பதிவு செய்ய வேண்டிய ஊடகங்கள், பழைய ஆட்சிக்காலக் காட்சிகளையே மீண்டும் மீண்டும் ஒளிபரப்புவதும், யதார்த்தத்தை மறைப்பதும் பொதுமக்களிடையே பெரும் சலிப்பைத் தந்துள்ளது. திமுக மீதான விமர்சனங்களை ஒருபுறம் முன்வைத்தாலும், அந்த விமர்சனங்களை விடவும் ஊடகங்களின் சார்புநிலை மற்றும் ஒருதலைப்பட்சமான போக்குதான் தற்போது சமூகத்தில் அதிக விவாதப் பொருளாக மாறியுள்ளது.

ஊடகங்கள் மீது மக்கள் கொண்டுள்ள வெறுப்பு என்பது வெறும் அரசியல் சார்ந்த கோபம் அல்ல, அது உண்மையை அறியும் உரிமை மறுக்கப்படுவதால் ஏற்படுகிற விரக்தியாகும். ஊடகங்களின் இந்தச் சார்புப் போக்கு தொடர்வதால், பொதுமக்கள் பாரம்பரிய செய்தி ஊடகங்களைத் தவிர்த்துவிட்டு மாற்றுத் தளங்களை நோக்கி நகரும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளனர். நடுநிலை தவறிய ஊடக விவாதங்கள் மற்றும் காணொளிகள் சமூகத்தில் தேவையற்ற திசைதிருப்பல்களை உருவாக்கி, உண்மையான அரசியல் பிரச்சினைகளை மறைத்துவிடுகின்றன. ஊடகங்கள் தங்களின் நம்பகத்தன்மையை மீட்டெடுக்க வேண்டுமெனில், பாரபட்சமற்ற முறையில் கள நிலவரத்தை மக்களிடம் கொண்டு சேர்க்க வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயமாகும்.

மாறிவரும் அரசியல் சூழலில், ஊடகங்களின் இந்தச் சார்புத்தன்மை எதிர்காலத்தில் மிகப்பெரிய சவால்களையும் ஆபத்துகளையும் உருவாக்கும் என்று அரசியல் பார்வையாளர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். உண்மையை உரைக்க வேண்டிய ஊடகங்களே ஒரு குறிப்பிட்ட நபரின் அல்லது கட்சியின் ஆதரவாளர்களாக மாறுவது ஜனநாயகத்தின் தூண்களை ஆட்டம் காணச் செய்யும். மு.க.ஸ்டாலின் தோல்வியடைந்த சூழலிலும், ஊடகங்கள் தொடர்ந்து அவருக்குச் சேவகம் செய்வதாகக் கூறப்படும் குற்றச்சாட்டுகள் அரசியல் களத்தில் பெரும் சலசலப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளன. ஊடகங்கள் தங்களின் சுயபரிசோதனையைச் செய்து கொள்ளாவிட்டால், மக்களின் தொடர் புறக்கணிப்புக்கு ஆளாக நேரிடும் என்பதே தற்போதைய சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த எச்சரிக்கையாக உள்ளது.

இத்தகைய ஒருதலைப்பட்சமான ஊடகச் சூழலை வைத்துக்கொண்டு அரசியல் தலைவர்கள் அல்லது புதிய அரசாங்கம் எவ்வாறு ஊடகங்களைச் சந்திக்க முடியும் என்ற கேள்வியும் எழுகிறது. நியாயமான கேள்விகளை எழுப்பவும், உண்மையான ஜனநாயக விவாதங்களை முன்னெடுக்கவும் ஊடகங்கள் தவறும் பட்சத்தில், அவை வெறும் பிரச்சார மேடைகளாக மட்டுமே சுருங்கிவிடும். பொதுமக்கள் மற்றும் வாக்காளர்களின் மனநிலையைச் சரியாகப் பிரதிபலிக்காத எந்தவொரு ஊடகமும் இறுதியில் தனது செல்வாக்கை இழந்துவிடும் என்பது வரலாற்று உண்ை. எனவே, ஊடகங்கள் தங்களின் நடுநிலைக் கொள்கைக்குத் திரும்பி, மக்களின் குரலாக ஒலிக்கத் தொடங்கினால் மட்டுமே தற்போதைய அரசியல் மற்றும் ஊடகச் சூழலில் நிலவும் தேக்கநிலையை மாற்ற முடியும்.