ஒருவழியா கனிமொழி ஒரு ட்வீட்டை பதிவு செய்துவிட்டார்.. ஆனால் அந்த ட்வீட்டில் அவரே 1990 முதல் இந்த குற்றம் நடந்ததாக குறிப்பிட்டுள்ளார். 90ல் முதல்வராக இருந்தது கருணாநிதி.. 96ல் முதல்வராக இருந்தவர் கருணாநிதி.. 2006ல் முதல்வராக இருந்தவர் கருணாநிதி.. 2021ல் முதல்வராக இருந்தவர் ஸ்டாலின்.. அவருடைய அப்பாவும், அண்ணனும் ஏன் நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை என்ற வார்த்தையே ட்வீட்டில் இல்லையே மேடம்.. சரி அதாவது போகட்டும் , குறைந்தபட்சம் வீரமணி என்ற பெயர் கூட இல்லையே.. இதுக்கு பேர் தான் கண்டனமா?
திமுக நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் கனிமொழி அவர்கள் வெளியிட்டுள்ள எக்ஸ் பதிவு தமிழக அரசியலில் பெரும் விவாதப் பொருளாக மாறியுள்ளது. சமூகத்தில் மதிப்பிற்குரியவர்களாகக் கருதப்படுபவர்கள் குழந்தைகள் மீது இத்தகைய கொடூரச் செயல்களில் ஈடுபட்டுள்ளதும், இக்குற்றச்சம்பவங்கள் 1990களில் இருந்தே தொடர்வதும் மிகுந்த அதிர்ச்சியளிப்பதாக அவர் தனது பதிவில் குறிப்பிட்டுள்ளார். தவறு செய்தவர்கள் யாராக இருந்தாலும் சட்டப்படி கடுமையாகத் தண்டிக்கப்பட வேண்டும் என்றும், இனி எந்தக் குழந்தையும் பாதிக்கப்படாத பாதுகாப்பான சூழலை உருவாக்க வேண்டும் என்றும் அவர் வலியுறுத்தியுள்ளார். மேலும் தவறுக்கு உடந்தையாக இருந்தவர்களும் சட்டத்தின் முன் நிறுத்தப்பட வேண்டும் என்றும் கனிமொழி தனது கண்டனத்தைப் பதிவு செய்துள்ளார்.
எனினும், கனிமொழியின் இந்தக் கண்டனப் பதிவு சமூக வலைதளங்களில் பல்வேறு விமர்சனங்களுக்கும் கடுமையான கேள்விகளுக்கும் உள்ளாகியுள்ளது. குறிப்பாக, கனிமொழியே தனது பதிவில் இக்குற்றங்கள் 1990களில் இருந்தே நடைபெற்று வருவதாகக் குறிப்பிட்டுள்ளதைச் சுட்டிக்காட்டும் விமர்சகர்கள், அதற்கான சுவாரஸ்யமான மற்றும் கடுமையான அரசியல் கேள்விகளை முன்வைக்கின்றனர். 1990, 1996 மற்றும் 2006 ஆகிய காலக்கட்டங்களில் தமிழகத்தின் முதலமைச்சராக மு.கருணாநிதி அவர்கள் இருந்ததையும், 2021 முதல் மு.க.ஸ்டாலின் அவர்கள் முதலமைச்சராகப் பதவியில் இருப்பதையும் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். அப்படியானால், இத்தனை நீண்ட காலமாகத் தொடரும் குற்றங்களுக்கு அப்பாவும் அண்ணனும் ஏன் இதுவரை உரிய நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை என்ற கேள்வி கனிமொழியின் பதிவில் முற்றிலும் விடுபட்டுள்ளது என மக்கள் கேள்வியெழுப்புகின்றனர்.
அதுமட்டுமின்றி, இவ்வளவு பெரிய விவகாரம் பூதாகரமாக வெடித்துள்ள நிலையில், குற்றச்சாட்டுக்குள்ளான வீரமணி என்ற குறிப்பிட்ட பெயரைக் கூட கனிமொழியின் பதிவு எங்குமே குறிப்பிடவில்லை என்பது பலருக்கும் வியப்பை அளித்துள்ளது. குற்றவாளிகளைக் காப்பாற்றும் நோக்கோ அல்லது குறிப்பிட்ட நபர்களின் பெயர்களைத் தவிர்ப்பதோ எதை உணர்த்துகிறது என்ற நியாயமான கோபமும் பொதுமக்களிடம் எழுந்துள்ளது. திமுக ஆட்சியில் இருக்கும் தற்போதைய சூழலில், எதிரணியினர் மீது பாய்ந்து விவாதிக்கும் தலைவர்கள், தங்களது ஆட்சிக் காலத்தில் நடந்ததாகக் கூறப்படும் இத்தகைய கொடூரங்களை எதிர்கொள்வதில் தயக்கம் காட்டுவது ஏன் என்ற விமர்சனம் வலுத்து வருகிறது. உண்மையான கண்டனம் என்பது குற்றவாளிகளின் பெயர்களை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டி, பாரபட்சமின்றி நடவடிக்கை எடுக்கக் கோருவதாக இருக்க வேண்டும் என்பதே சமூக ஆர்வலர்களின் கருத்தாக உள்ளது.
பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளின் கண்ணீருக்கும், எதிர்காலப் பாதுகாப்புக்கும் நீதி கிடைக்க வேண்டும் என்றால், கட்சிப் பேதங்களைக் கடந்து வெளிப்படையான விசாரணை நடத்தப்பட வேண்டியது அவசியமாகும். ஆனால், அரசியல் தலைவர்களின் அறிக்கைகள் பெரும்பாலும் தங்களது கட்சியைப் பாதுகாக்கும் வகையிலும், உண்மையான குற்றவாளிகளை மறைக்கும் மறைமுக உத்தியாகவும் மாறுவது ஜனநாயகத்தின் மீது மக்களுக்குள்ள நம்பிக்கையைக் குலைக்கிறது. 1990களில் இருந்து இத்தகைய குற்றங்கள் தொடர்ந்து நடைபெறுவதற்கான அமைப்பு ரீதியான சூழல் எங்கு, எப்படி உருவானது என்பதை ஆராயாமல் வெறும் மேலோட்டமான கண்டனங்களை மட்டும் தெரிவிப்பதில் எந்தப் பயனும் இல்லை. தவறு செய்தவர்கள் யாராக இருந்தாலும் சரி, அவர்களின் பின்னணி எத்தகையதாக இருந்தாலும் சரி, சட்டத்தின் முழுப் பலத்தையும் பயன்படுத்தித் தண்டனை வழங்கப்பட வேண்டும் என்ற குரல் நாலாபுறமும் ஓங்கி ஒலிக்கிறது.
குழந்தைகளுக்கு எதிரான குற்றங்களில் ஈடுபடுபவர்கள் மற்றும் அவர்களுக்கு உடந்தையாக இருப்பவர்கள் யாராக இருந்தாலும் அவர்களைச் சட்டத்தின் முன் நிறுத்துவது ஒட்டுமொத்த சமூகத்தின் கடமையாகும். அரசியல் லாபங்களுக்காகவும், கட்சிக் காழ்ப்புணர்ச்சிகளுக்காகவும் குற்றவாளிகளைத் தப்பிக்க வைக்கும் எந்த ஒரு முயற்சியும் மன்னிக்க முடியாத வரலாற்றுத் தவறாகும். கனிமொழி போன்ற பொறுப்பான மக்கள் பிரதிநிதிகள் பெயரைக் குறிப்பிடாமலும், முந்தைய கால ஆட்சியாளர்களின் பொறுப்பைக் கேட்காமலும் மழுப்பலான கருத்துக்களைத் தெரிவிப்பது பொதுமக்களிடையே பெரும் அதிருப்தியை ஏற்படுத்தியுள்ளது. இனியாவது அரசியல் சார்புகளைத் தாண்டி, பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளுக்கு நீதி வழங்கும் பொருட்டு வெளிப்படையான மற்றும் கடுமையான நடவடிக்கைகளைத் தமிழக அரசு மேற்கொள்ள வேண்டும் என்பதே அனைவரின் எதிர்பார்ப்பாக உள்ளது.
முடிவாக, குற்றவாளிகள் தப்பிக்கக் வழிவகை செய்யும் இதுபோன்ற மௌனங்களும், கண்துடைப்பான அறிக்கைகளும் சிறுமிகளுக்கு இழைக்கப்படும் இரண்டாவது அநீதியாகும். எதிர்காலத்தில் இதுபோன்ற கொடூரங்கள் மீண்டும் எங்கும் நிகழாதவாறு கடுமையான சட்டத் திருத்தங்களும், துரிதமான நீதி வழங்கும் முறைகளும் நடைமுறைப்படுத்தப்பட வேண்டும். சமூகத்தின் பாதுகாப்பைக் கேள்விக்குள்ளாக்கும் சக்திகள் எங்கு இருந்தாலும் அவை வேரோடு கிள்ளத்தெறியப்பட வேண்டும். அரசியல் தலைவர்கள் வெறும் அறிக்கைகளுடன் நின்றுவிடாமல், களத்தில் இறங்கிச் செயற்பட்டு பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளுக்கு உண்மையான நீதியைப் பெற்றுக்கொடுக்க முன்வர வேண்டும் என்பதே ஒட்டுமொத்த தமிழக மக்களின் ஒற்றைக் குரலாக ஒலிக்கிறது.
