தமிழ் ஊடகங்களின் இன்றைய போக்கும், அவற்றின் செயல்பாடுகளும் ஜனநாயகத்தின் நான்காவது தூணாகச் செயல்படுவதை விட்டுவிட்டு, சண்டையூட்டும் வியாபாரத் தந்திரமாக மாறிவிட்டதோ என்ற நியாயமான சந்தேகத்தை மக்கள் மத்தியில் ஏற்படுத்தியுள்ளன. உலகெங்கிலும் உள்ள ஊடகங்கள் உண்மையான மக்கள் பிரச்சினைகள், அரசின் கொள்கைகள் மற்றும் சமூக மேம்பாடு குறித்து விவாதிப்பதையே தங்களின் முதன்மைக் கடமையாகக் கொண்டுள்ளன. ஆனால், தமிழ்நாட்டில் உள்ள பெரும்பாலான ஊடகங்கள் ஒரு முக்கியமான செய்தியை நடுநிலையோடு மக்களிடம் கொண்டு சேர்ப்பதைவிட, இரண்டு அரசியல் தலைவர்களுக்கு இடையே மோதலை உருவாக்கி அதன் மூலம் தங்களின் டிஆர்பி ரேட்டிங்கை உயர்த்திக் கொள்வதையே குறிக்கோளாகக் கொண்டு இயங்குகின்றன. ஒரு தலைவரிடம் நைச்சியமாகவோ அல்லது தூண்டிவிடும் வகையிலோ கேள்விகளைக் கேட்டு, அவர் தரும் பதிலை மற்றொரு தலைவரிடம் திரித்துக் கூறி சண்டையை மூட்டிவிடுவதுதான் இன்றைய சில ஊடகவியலாளர்களின் முக்கிய வேலையாக உருவெடுத்துள்ளது.
இந்தத் தீய ஊடகச் சதி மற்றும் திட்டமிட்ட மோதல்களை உருவாக்கும்தன்மைக்கு கடந்த காலத்தில் பல அரசியல் தலைவர்கள் பலியாகியுள்ளனர் என்பது வரலாறு காட்டும் உண்மையாகும். குறிப்பாக, மறைந்த தேமுதிக தலைவர் விஜய்காந்த் தனது அரசியல் பயணத்தில் பின்னடைவைச் சந்தித்ததற்கும், அவரது அரசியல் பாதை திசைதிருப்பப்பட்டதற்கும் தமிழ் ஊடகங்களின் விஷமத்தனமான கேள்விகளுக்கும் அவதூறுப் பிரச்சாரங்களுக்கும் ஐம்பது சதவீதத்திற்கும் அதிகமான பங்கு உண்டு என்று அரசியல் பார்வையாளர்கள் உறுதியாக நம்புகின்றனர். இதேபோல், சீமான் போன்ற ஆளுமைகளைக் கூட ஊடகங்கள் வேண்டுமென்றே கேலிப் பொருளாகவும், அரசியல் காமெடியனாகவும் சித்தரித்து மக்களின் பார்வையில் அவர்களின் தீவிர அரசியலைக் திசைதிருப்பின. ஊடகங்களின் இந்தச் சுயநலமான மற்றும் கீழ்த்தரமான அணுகுமுறையை மிகத் தெளிவாகப் புரிந்து கொண்டதனால்தான், தமிழக வெற்றிக் கழகத்தின் தலைவர் விஜய் ஊடகங்களைச் சந்திப்பதையே முற்றிலுமாகத் தவிர்த்து வருகிறார்.
ஊடகங்களை நேரில் சந்தித்தால், தாங்கள் நல்ல நோக்கத்தோடு கூறுவது ஒன்று, ஆனால் அந்த ஊடகங்கள் அதைத் திரித்து முற்றிலும் மாறுபட்ட பொருளில் திசைதிருப்பிச் செய்திகளாகப் போடும் என்பதை விஜய் மிகச் சரியாகக் கணித்துள்ளார். ஊடகங்களைச் சந்தித்தால் தனது அரசியல் இமேஜ் தேவையின்றி காலி செய்யப்படும் என்பதையும், தங்கள் சொந்த வணிக லாபத்திற்காகத் தன் பேச்சைப் பயன்படுத்திக் கொள்வார்கள் என்பதையும் உணர்ந்துதான் அவர் மீடியாக்களுக்குத் தொடர்ச்சியாக நோட்டீஸ் விட்டு வருகிறார். அதே வேளையில், அரசின் கொள்கைகளையும், மக்கள் நலத் திட்டங்களையும் மக்களுக்கு முறையாக விளக்கும் பொறுப்பைத் தட்டிக் கழிக்காமல், தனது கட்சியின் அமைச்சர்களும் அதிகாரப்பூர்வ செய்தித் தொடர்பாளர்களும் அவ்வப்போது ஊடகங்களைச் சந்தித்து விளக்கமளிக்க அனுமதித்துள்ளார். இருப்பினும், அந்தச் சந்திப்புகளில் இருந்து ஊடகங்களுக்குத் தேவையான ‘மசாலா’ச் செய்திகளோ அல்லது சண்டைக் காட்சிகளோ கிடைக்காததால், அவர்கள் அந்தச் செய்திகளைப் பெரிய அளவில் மக்கள் மத்தியில் கொண்டு செல்வதில்லை.
விஜய் தனக்கு எதிராகச் செயல்படும் ஊடகங்களுக்குப் பேட்டியோ அல்லது பிரத்யேகப் பேட்டிகளோ அளிக்காமல், அவர்களின் வியாபாரக் கணக்குகளைத் துண்டித்து வருவதே ஊடகவியலாளர்கள் மத்தியில் அவர் மீது இவ்வளவு பெரிய வெறுப்புணர்வை ஏற்படுத்தக் முக்கியக் காரணமாகும். விஜய் பேசினால் மட்டுமே தங்களுக்குக் கோடிக்கணக்கில் லாபமும் பார்வையாளர்களும் கிடைக்கும் என்பதை நன்கு அறிந்துள்ள ஊடகங்கள், அந்த லாபத்தைத் தங்களுக்குத் தராத காரணத்தினாலேயே விஜய்க்கு எதிராகத் தொடர்ந்து அவதூறுப் பிரசாரங்களையும் எதிர்மறையான செய்திகளையும் திட்டமிட்டுப் பரப்பி வருகின்றன. ஒரு அரசியல் தலைவர் தங்களின் வணிகத்திற்குத் தீனி போட மறுக்கிறார் என்ற ஒற்றைக் காரணத்திற்காக, ஒரு கட்சியின் மீது ஊடகங்கள் காட்டும் இந்தத் தனிப்பட்ட காழ்ப்புணர்வும் வன்மமும் ஜனநாயகத்தின் மாண்பைக் கடுமையாகக் கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றன.
மக்களின் அடிப்படைப் பிரச்சினைகளைப் பேச வேண்டிய ஊடகங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையையும், சண்டைகளையும் மட்டுமே பிரதான செய்திகளாக மாற்றுவது ஊடகத் துறையின் மாண்பைக் குலைக்கும் செயலாகும். மற்ற மாநிலங்கள் மற்றும் உலக நாடுகளின் ஊடகங்கள் பொதுமக்களின் உரிமைகளுக்காகவும் அரசின் நிர்வாகத் திறமையைப் பற்றியும் கேள்வி எழுப்பும் போது, தமிழக ஊடகங்கள் மட்டும் எப்படி மோதலை உருவாக்கலாம் என்ற குறுகிய வட்டத்திற்குள் சுழன்று கொண்டிருப்பது கண்டிக்கத்தக்கது. ஊடகங்கள் தங்களின் சுயநல வணிக லாபத்திற்காகத் தொடர்ந்து செய்யும் இதுபோன்ற சதி வேலைகளை மக்கள் இப்போது மிகத் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ளத் தொடங்கிவிட்டனர். தலைவர்களின் மீது வீசப்படும் அவதூறுகளும், வன்மமான விமர்சனங்களும் மக்களை ஏமாற்ற முடியாது என்பதை ஊடகங்கள் காலம் தாழ்த்திப் புரிந்து கொள்ளும் சூழல் உருவாகியுள்ளது.
இறுதியில், உண்மையான ஜனநாயகத்தில் ஊடகங்களும் அரசியல் கட்சிகளும் ஒரு நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள் போல மக்களுக்குப் பொறுப்புள்ளவர்களாக இருக்க வேண்டும். ஆனால், தமிழ் ஊடகங்களோ தங்களின் டிஆர்பி பசிக்காக அரசியல்வாதிகளைத் தூண்டிவிட்டு வேடிக்கை பார்க்கும் ஒரு ஆபத்தான போக்கைக் கைவிட வேண்டும். விஜய் போன்ற தலைவர்கள் ஊடகங்களை எதிர்த்து ஒதுங்கி நிற்பது அவர்களின் பாதுகாப்புக்கு அவசியமாக இருக்கலாம், ஆனால் ஊடகங்கள் தங்களின் தவறான போக்கைத் திருத்திக்கொண்டு மக்களுக்குத் தேவையான ஆக்கப்பூர்வமான செய்திகளை வழங்க முன்வர வேண்டும். ஊடகங்கள் நடுநிலையான பாதையில் பயணிக்கத் தவறினால், மக்கள் தங்களைச் சுயமாகச் சிந்திக்கத் தொடங்கும் காலக்கட்டத்தில், இந்த ஊடகங்களின் நம்பகத்தன்மை முற்றிலும் காலாவதியாகிவிடும் என்பதில் எந்தவிதமான சந்தேகமும் இருக்க முடியாது.
டிஜிட்டல் ஊடக துறையில் 15 வருடங்களாக பணிபுரிகிறேன். அனைத்து பிரிவுகளிலும் கட்டுரைகள் எழுதுவேன். செய்திகள், பொழுதுபோக்கு, தொழில்நுட்பம், விளையாட்டு ஆகிய பிரிவுகள் அதிக கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளேன்.
