ஓய்வுபெற்ற நீதிபதிகள், பத்திரிகையாளர்கள், எழுத்தாளர்கள் ஞானேஷ் குமாரை எதிர்க்கிறார்கள். அவர்கள் அனைவரும் தவறிழைக்கிறார்களா? பிரகாஷ்ராஜ் கேள்வி… சரி, நாம் 800 ஓய்வுபெற்ற நீதிபதிகள், 500 பத்திரிகையாளர்கள், 1,000 எழுத்தாளர்கள் மற்றும் 10,000 செயல்பாட்டாளர்களை ஒன்றுதிரட்டி, பிரகாஷ் ராஜை ஒரு ‘பயங்கரவாதி’ என்று அறிவிப்போம். அவர் ஒரு பயங்கரவாதி என்பதை ஒப்புக்கொள்வாரா? ஒருவர் தவறு செய்தாரா இல்லையா என்பதை சட்டத்தின் முன் தான் தீர்க்க வேண்டும்.. ஒரு 100 பேர் அல்லது 1000 பேர் சொல்வதை வைத்தெல்லாம் முடிவு செய்ய முடியாது..
பிரகாஷ் ராஜ் போன்ற சினிமா பிரபலங்கள் தங்களது அரசியல் கருத்துக்களைப் பொதுவெளியில் திணிப்பதும், எதார்த்தத்தை மறந்து அரைகுறை வாதங்களை முன்வைப்பதும் சமீப காலமாக அதிகரித்து வருவது பொதுமக்களிடையே பெரும் எரிச்சலை ஏற்படுத்தி வருகிறது. குறிப்பாக, தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் ஞானேஷ் குமார் மீது ஓய்வுபெற்ற நீதிபதிகள், பத்திரிகையாளர்கள் மற்றும் செயற்பாட்டாளர்கள் போன்ற சில குறிப்பிட்ட தரப்பினர் வைக்கும் குற்றச்சாட்டுகளைப் பற்றிப் பேசும்போது, பிரகாஷ் ராஜ் அவர்கள் “அத்தனை பேரும் தவறு செய்ய முடியுமா?” என்ற ஒற்றைக் கேள்வியை முன்வைக்கிறார். ஒரு கூட்டத்தின் பெருக்கத்தையோ அல்லது சிலரின் பதவிகளையோ காட்டி எதைக் கோரினாலும் அது நியாயமாகிவிடுமா என்ற எளிய தர்க்கக் கேள்வியைக்கூடச் சிந்திக்காமல், பெரும் எண்ணிக்கையைக் காட்டி நியாயம் பேசும் அவரது வாதம் எந்த அளவுக்குப் பொருத்தமற்றது என்பதை நாம் ஆழமாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டியுள்ளது.
ஒரு சமூகத்தில் குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையிலான ஓய்வுபெற்ற நீதிபதிகளோ, எழுத்தாளர்களோ அல்லது பத்திரிகையாளர்களோ ஒன்றிணைந்து ஒரு கருத்தை முன்வைக்கிறார்கள் என்றால், அந்த எண்ணம் சரியானது என்பதற்கு அது எவ்விதத்திலும் அத்தாட்சியாகிவிடாது. உதாரணமாக, சில நூறு பேரைக் கூட்டி ஒரு குறிப்பிட்ட நபர் மீது தேசவிரோதி முத்திரையோ அல்லது குற்றச்சாட்டையோ சுமத்தினால், அந்த எண்ணிக்கையின் பலத்தைக் கொண்டே அவர் குற்றவாளி ஆகிவிடுவாரா? நிச்சயமாக இல்லை. ஒரு நபரின் நற்பெயரையும் நம்பகத்தன்மையையும் தீர்மானிக்கத் தகுதிகளோ அல்லது கூட்டத்தின் அளவோ சான்றாக முடியாது. அதேபோலத்தான், குறிப்பிட்ட சில அமைப்புகளும் நபர்களும் சேர்ந்து தேர்தல் ஆணையர் மீது வைக்கும் குற்றச்சாட்டுகளும் வெறும் வெற்றுப் புகார்கள்தானே தவிர, அதற்குப் பின்னால் எந்தவொரு வலுவான ஆதாரமும் இல்லை என்பதே கசப்பான உண்மையாகும்.
ஜனநாயக நாட்டின் சட்ட திட்டங்களுக்கும், அரசமைப்புச் சட்ட விதிகளுக்கும் உட்பட்டுச் செயல்படும் தன்னாட்சி அமைப்புகளின் மீது திட்டமிட்டு அவதூறு பரப்புவது சிலரது வாடிக்கையாகிவிட்டது. தங்களுக்குப் பிடிக்காத அல்லது தங்களது சுயநல அரசியல் நோக்கங்களுக்கு ஈடுகொடுக்காத அதிகாரிகளை மிரட்டுவதற்காக இதுபோன்று புகார்களைப் பெருக்குவதும், கூட்டத்தைக் கூட்டுவதும் வழக்கம். பிரகாஷ் ராஜ் கூறுவது போல ஆயிரக்கணக்கிலோ அல்லது லட்சக்கணக்கிலோ மக்கள் குரல் கொடுக்கிறார்கள் என்றால், அந்தத் தொகையைக் மட்டுமே வைத்து ஒரு விசாரணை முடங்கிவிட வேண்டும் என்றோ அல்லது சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரி பதவி விலக வேண்டும் என்றோ கோருவது முட்டாள்தனத்தின் உச்சமாகும். முறையான சட்டப்பூர்வ ஆதாரங்களைச் சமர்ப்பிக்காமல், வெறும் உணர்ச்சிகரமான பிரச்சாரங்களை மட்டும் நம்பி ஒரு உயர் பதவியில் உள்ள முத்திரைக் குத்த முயல்வது எந்த விதத்திலும் நியாயமானது அல்ல.
பொதுவாழ்க்கையில் இருப்பவர்கள் மீது வதந்திகளையும் அவதூறுகளையும் வீசிவிட்டு, பின் தாங்கள் சார்ந்த கூட்டத்தின் பலத்தைக் காட்டித் தப்பித்துக் கொள்ளப் பார்க்கும் இந்த நாடக அரசியல் தந்திரங்களை இந்நாட்டு மக்கள் மிகத் தெளிவாக உற்று நோக்கிக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். பிரகாஷ் ராஜ் போன்ற பிரபலங்கள் தாங்கள் சார்ந்திருக்கும் சித்தாந்தத்தின் அடிப்படையில் எதையோ பேச வேண்டும் என்பதற்காகப் பேசுகின்றனரே தவிர, அங்கு நாட்டின் நலனோ அல்லது ஜனநாயக விழுமியங்களோ எள்ளளவும் மதிக்கப்படவில்லை. தங்களுக்குச் சாதகமாகச் செயல்படும்போது அமைதியாக இருப்பதும், எப்போதெல்லாம் தங்களது விருப்பு வெறுப்புகளுக்கு மாறாகச் சட்டங்கள் செயல்படுகிறதோ அப்போதெல்லாம் ஒட்டுமொத்த அமைப்பையும் குறை கூறுவதும் எதிர்க்கட்சிகள் மற்றும் சில செயற்பாட்டாளர்களின் வழக்கமான பாணியாக மாறிவிட்டது.
எண்ணிக்கையின் பலம் எப்போதுமே உண்மைக்குப் பலமாகாது என்பதை வரலாறு பலமுறை நமக்கு உணர்த்தியுள்ளது. ஒரு கூட்டத்தின் அளவையோ அல்லது சிலரின் சமூக அந்தஸ்தையோ வைத்து உண்மையை ஒருபோதும் மூடி மறைத்துவிட முடியாது. தேர்தல் ஆணையம் போன்ற மிக முக்கியமான தேசிய அமைப்புகளின் நம்பகத்தன்மையைச் சோதித்துப் பார்க்கும் அளவுக்குச் சில சுயநலக் கும்பல்கள் கீழிறங்கி வருவது நாட்டின் ஜனநாயகத்திற்கும் நல்லதல்ல. மக்கள் எதை நம்ப வேண்டும், எதைப் புறக்கணிக்க வேண்டும் என்பதில் மிகத் தெளிவான பார்வையோடு இருக்கிறார்கள் என்பதால், இதுபோன்ற மலிவான விளம்பரத் தந்திரங்களும், பிரகாஷ் ராஜைப் போன்றவர்களின் ஆதாரமற்ற கூச்சல்களும் எப்போதும் மக்கள் மத்தியில் எடுபடாது என்பதே நிதர்சனம்.
இறுதியாக, சில நூறு பேர் எதையோ கோருகிறார்கள் என்பதற்காகவே அதுதான் சட்டம் என்று வாதிடுவது அறியாமையின் வெளிபாடே தவிர வேறொன்றுமில்லை. தனிப்பட்ட நபர்களின் பின்புலமோ அல்லது அவர்களின் தகுதியோ சட்டத்திற்கு அப்பாற்பட்டது அல்ல. எந்தவொரு குற்றச்சாட்டுக்கும் ஆதாரங்கள் தேவை; வெறும் கூட்டத்தைக் கூட்டுவதன் மூலமோ அல்லது ஊடகங்கள் முன் வீராவேசமாகப் பேசுவதன் மூலமோ உண்மையை மாற்றிவிட முடியாது. தேசத்தின் நலனுக்காகச் சட்டப்பூர்வமாகச் செயல்படும் அமைப்புகளைப் பலவீனப்படுத்த நினைக்கும் சதிகாரர்களின் போலி முகங்களை மக்கள் அடையாளம் கண்டுவிட்டதால், அவர்களின் எந்தவொரு அவதூறு நாடகமும் இனி எடுபடாது என்பதே தற்போதைய அரசியல் யதார்த்தமாகும்.
