5 ஆண்டுகள் முக ஸ்டாலின் பெயருக்கு தான் முதல்வராக இருந்திருக்கிறாரா? அதிகாரிகளும், பவர் சென்டர்களும் புகுந்து விளையாடியிருக்கிறார்களா? முதலமைச்சர் கூப்பிட்டு கேட்பாரே என்ற பயமே இல்லாமல் அதிகார வர்க்கம் வலம் வந்திருக்கிறதா? எந்த ஒரு அதிகாரியிடமும் பயமே இல்லாத நிலை தான் ஏற்பட்டிருந்ததா? இப்படி ஒரு ஆட்சி நடத்திய திமுகவுக்கு மக்கள் எப்படி 59 எம்.எல்.ஏக்கள் கொடுத்தார்கள்? இனியாவது மக்கள் சுதாரிக்க வேண்டும்.. 2031 தேர்தலில் திமுக ஒரு தொகுதியில் கூட டெபாசிட் வாங்க கூடாது…அரசியல் விமர்சகர்கள்..
2021 முதல் 2026 வரையிலான காலக்கட்டத்தில் தமிழகத்தில் நடைபெற்ற ஆட்சி முறை மற்றும் நிர்வாகத்தின் செயல்பாடுகள் குறித்து அரசியல் நோக்கர்கள் மத்தியில் பல்வேறு முக்கிய அவதானிப்புகள் முன்வைக்கப்பட்டு வருகின்றன. இந்த ஆட்சிக் காலத்தில் முதலமைச்சர் மு.க. ஸ்டாலின் அவர்கள் அன்றாட ஆட்சிப் பரிபாலன நடவடிக்கைகள் மற்றும் நிர்வாகப் பணிகளிலிருந்து தன்னைத் தூரப் படுத்திக் கொண்டதாகத் தெரிகிறது; இதன் காரணமாகவே அரசு இயந்திரம் எவ்வித நேரடி மேற்பார்ளையும் இல்லாமல் தனியாக இயங்கியது போன்ற ஒரு தோற்றம் ஏற்பட்டது. மாநிலத்தின் தலைமைப் பொறுப்பில் உள்ள முதல்வரின் நேரடியான பிடியும் செல்வாக்கும் நிர்வாகத்தின் மீது பெரிய அளவில் விழவில்லை என்பதுதான் இந்த ஐந்தாண்டு காலத்தின் மிக முக்கியமான அடையாளமாகப் பார்க்கப்படுகிறது.
நிர்வாக மட்டத்தில் உள்ள ஒட்டுமொத்த அதிகார வர்க்கமும் காவல்துறை உயர் அதிகாரிகளும் எந்தவொரு நிலையிலும் முதலமைச்சரைக் கண்டு அச்சம் கொள்ளும் சூழல் இருக்கவில்லை. முதல்வரின் கடுமையான கண்காணிப்போ அல்லது நேரடி எச்சரிக்கையோ இல்லாத காரணத்தினால், அரசு அதிகாரிகளிடையே ஒருவிதத் தளர்வு நிலையே காணப்பட்டது. இதன் விளைவாக, தாங்கள் செய்யும் எந்தவொரு நிர்வாக ரீதியான முடிவுகளுக்கும் அல்லது நடவடிக்கைகளுக்கும் தலைமைப் பீடத்திலிருந்து கடுமையான விளைவுகளைக் சந்திக்க நேரிடும் என்ற பயம் எந்தவொரு அதிகாரியிடமும் துளியளவும் இல்லாமல் போனது.
அதிகாரிகள் பலரும் தாங்கள் எடுக்கும் தன்னிச்சையான முடிவுகளுக்கு எவ்விதமான தீவிரமான பின்விளைவுகளையும் அல்லது தண்டனைகளையும் எதிர்கொள்ள நேராது என்ற அதீத நம்பிக்கையுடனேயே செயல்பட்டனர். சட்ட விதிகளுக்குப் புறம்பாகச் செயல்பட்டாலும், தங்களைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள முடியும் என்ற அசைக்க முடியாத துணிச்சல் அவர்களுக்கு இருந்தமையால், அரசுத் துறைகளில் பொறுப்புணர்வும் கட்டுப்பாடும் கணிசமாகக் குறைந்தன. எந்தவிதப் பயமும் தயக்கமும் இன்றி அதிகாரிகள் தங்களது இஷ்டப்படி கோப்புகளைக் கையாண்டதும், தங்களது சுயநலன்களுக்கு ஏற்ப முடிவுகளை எடுத்ததும் இந்தக் காலகட்டத்தில் மிகச் சாதாரணமான ஒரு நிகழ்வாக மாறிப்போனது.
இத்தகைய நிர்வாகச் சூழலில், அரசாங்கத்தை இயக்குவதில் இடைத்தரகர்களின் பங்கு மிக முக்கியமானதாகவும் தீர்மானகரமானதாகவும் மாறியது என்பதுதான் மறுக்க முடியாத நிதர்சனமாகும். ஐ.ஏ.எஸ் மற்றும் ஐ.பி.எஸ் அதிகாரிகளின் சில பிரிவினருடன் மிக நெருக்கமான கூட்டு வைத்துக்கொண்டு, இந்த இடைத்தரகர்கள் தங்களுக்குத் தேவையான காரியங்களைச் சாதித்துக் கொள்வதிலும் அரசின் அதிகார மையங்களைத் தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பதிலும் வெற்றிகண்டனர். நேரடி அரசியல் தலைமையும் அதிகாரிகளும் செய்ய வேண்டிய பல முக்கிய நிர்வாக முடிவுகளை இந்தத் திரைக்குப் பின்னால் இயங்கிய இடைத்தரகர்களே தீர்மானிக்கும் அளவுக்கு அவர்களது ஆதிக்கம் உச்சத்தை எட்டியது.
அரசியல் தலைமைகளின் நேரடியான தாக்கம் அல்லது தலையீடு என்பது மக்கள் நலத் திட்டங்கள், பேருந்து கட்டணத்தை உயர்த்தாமல் இருப்பது, பால் விலையைக் கட்டுக்குள் வைப்பது போன்ற ஒரு சில குறிப்பிட்ட மக்கள் நல விவகாரங்களில் மட்டுமே வெளிப்பட்டது; மற்றபடி பரந்த அளவிலான அன்றாட நிர்வாக விவகாரங்களில் அரசியல் தலைவர்களின் தலையீடு என்பது பெயரளவிலேயே இருந்தது. பொதுமக்களை நேரடியாகப் பாதிக்கக்கூடிய குறிப்பிட்ட சில விலை உயர்வு மற்றும் நலத்திட்ட அறிவிப்புகளைத் தவிர்த்துவிட்டு, மற்ற எல்லா நிர்வாகத் துறைகளையும் அதிகாரிகள் மற்றும் இடைத்தரகர்களின் கூட்டுக் கொள்ளைக்கு விட்டுவிடுவதே வாடிக்கையாக மாறியிருந்தது. இதனால், அரசு இயந்திரம் மக்களுக்கானதாக இல்லாமல், ஒரு சில அதிகார மையங்களின் நலனுக்காக மட்டுமே இயங்கும் அவல நிலை உருவானது.
சுருக்கமாகச் சொல்லப்போனால், 2021 முதல் 2026 வரையிலான இந்த ஆட்சி காலத்தில் முதலமைச்சரின் நேரடிக் கண்காணிப்பு இல்லாததும், அதிகாரிகளுக்குத் தலைமை மீது பயம் இல்லாமல் போனதும், இடைத்தரகர்களின் ஆதிக்கம் தலைதூக்கியதும் தமிழக நிர்வாக வரலாற்றில் ஒரு கறுப்புப் பக்கமாகவே பதிவாகியுள்ளது. அரசியல் தலைமை சில பாசாங்குத்தனமான மக்கள் நல நடவடிக்கைகளில் மட்டும் கவனத்தைச் செலுத்திவிட்டு, உண்மையான ஆட்சி நிர்வாகத்தை அதிகார வர்க்கத்தின் கைகளில் முழுமையாக ஒப்படைத்ததன் விளைவாகவே பல முறைகேடுகள் வெளிச்சத்திற்கு வந்தன. இந்தத் தளர்வான மற்றும் வெளிப்படைத்தன்மையற்ற ஆட்சி முறை எதிர்காலத்தில் தமிழக அரசியலில் எத்தகைய தாக்கங்களை ஏற்படுத்தப் போகிறது என்பதை வரவிருக்கும் காலங்களே முழுமையாக உணர்த்தும்.
