அபிஜித் படிச்ச ஸ்கூல்ல மோடி ஹெட்மாஸ்டர்டா… பாரீஸ் போல் பற்றி எரியவில்லை.. பங்களாதேஷ் போல் ஆட்சியாளர்கள் பதறி அண்டை நாடுகளுக்கு ஓடவில்லை.. நேபாளம் போல் நெருக்கடி ஏற்படவில்லை.. இந்தியாவில் ஆரம்பமான போராட்டங்கள் முளையிலேயே கிள்ளி எறியப்பட்டது..

அபிஜித் படிச்ச ஸ்கூல்ல மோடி ஹெட்மாஸ்டர்டா… பாரீஸ் போல் பற்றி எரியவில்லை.. பங்களாதேஷ் போல் ஆட்சியாளர்கள் பதறி அண்டை நாடுகளுக்கு ஓடவில்லை.. நேபாளம் போல் நெருக்கடி ஏற்படவில்லை.. இந்தியாவில் ஆரம்பமான போராட்டங்கள் முளையிலேயே கிள்ளி எறியப்பட்டது.. மெட்ரோ ரயிலை நிறுத்தி போராட்டக்காரர்கள் இலக்கை நோக்கி செல்வது தடுக்கப்பட்டது.. போராட்டம் நடத்தும் இடத்திற்கு தடை விதிக்கப்பட்டது.. கைது செய்யப்பட்ட கரப்பான்பூச்சிகளிடம் ஒரு வருடத்திற்கு போராட மாட்டேன் என்று பாண்ட் எழுதி வாங்கப்பட்டது.. ஒரு வன்முறை இல்லை.. ஒரு சேதாரம் இல்லை.. ஒரு உயிரிழப்பு இல்லை.. ஒரு சட்டமீறல் இல்லை.. எல்லாமே சட்டப்பட்டி நீதிப்படி நியாயப்படி ஒடுக்கப்பட்டது.. அபிஜித் படிச்ச ஸ்கூல்ல மோடி ஹெட்மாஸ்டர்டா…

உலக நாடுகளின் பல்வேறு பகுதிகளில் கடந்த காலங்களில் ஏற்பட்ட பெரும் கொந்தளிப்புகள், போராட்டங்கள் மற்றும் ஆட்சி மாற்றங்கள் ஆகியவை வன்முறை மற்றும் அழிவின் மூலமே சாத்தியமாகியுள்ளன. பாரிஸ் நகரம் தீக்கிரையாக்கப்பட்டதும், மிலன் நகரம் கொள்ளையடிக்கப்பட்டதும், இலங்கை அதிபர் நாட்டைவிட்டுத் தப்பியோடியதும், பங்களாதேஷ் பிரதமர் பதவியைவிட்டு வெளியேறியதும், நேபாள நாடாளுமன்றம் தீக்கிரையானதும் உலக வரலாற்றில் வன்முறை வழியிலான அரசியல் மாற்றங்களுக்குச் சாட்சிகளாகப் பதிவாகியுள்ளன. இந்த வரிசையில் 2026 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதத்தில் டெல்லியை நோக்கி இதே போன்றதொரு வன்முறை அலையை வீசச் செய்யப் பல முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. ஒன்றரை கோடி ‘மீம் பார்ட்டி’ கலாச்சாரம் மற்றும் வெளிப்படையான ஆட்சி மாற்றக் கோரிக்கைகளுடன் தில்லியில் கலகத்தை ஏற்படுத்தத் திட்டமிடப்பட்ட போதிலும், இந்தியாவின் பாதுகாப்பு அமைப்புகளும் அரசும் கையாண்ட விதம் உலக நாடுகளையே வியப்படைய வைத்துள்ளது.

தில்லியில் திட்டமிடப்பட்ட அந்தப் பெரும் கலவர முயற்சிக்குக் கிடைத்த இறுதி முடிவு என்னவென்றால், ஒரு இறப்புகள் இல்லை மற்றும் ஒரு சேதாரம் இல்லை.. ஒரு கட்டடம் கூட எரிக்கப்படாமல், ஒரு உயிரிழப்பு கூட நிகழாமல் வன்முறை வெறியாட்டம் முற்றிலுமாகத் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டது. ஐரோப்பிய நாடுகளிலும் நமது அண்டை நாடுகளிலும் நடந்ததைப் போல நாட்டைச் சூறையாடும் போராட்டங்களை இங்கு அனுமதித்தால் அது நாட்டின் பொருளாதாரத்தையும் அமைதியையும் முற்றிலுமாகச் சிதைத்துவிடும் என்பதை உணர்ந்த இந்திய அரசு, மிகத் துல்லியமானதொரு பாதுகாப்பு வியூகத்தைக் கையாண்டது. மக்கள் அச்சமின்றி வாழ்வதை உறுதி செய்வதற்காக, எந்தவொரு சிறு அசம்பாவிதத்திற்கும் இடமளிக்காத வகையில் அரசு தனது நிர்வாகத் திறமையைக் காட்டியது.

இந்த அபாயகரமான சதியை முறியடிப்பதற்காக இந்தியா பின்பற்றிய ‘தில்லி வியூகம்’ மிகச் சிறப்பான மற்றும் முதிர்ச்சியான நிர்வாக நடைமுறையாகும். போராட்டக்காரர்கள் ஒன்றுகூடும் இடத்திற்குச் செல்வதற்கு முன்பே அவர்களைக் கைது செய்வது, ஒரு ஆண்டிற்கான அமைதி ஒப்பந்தங்களை பெறுவது, கலவரம் நடக்கவிருக்கும் இடங்களை முத்திரையிட்டு மூடுவது, மெட்ரோ இரயில் சேவைகளைத் தற்காலிகமாக நிறுத்துவது மற்றும் தடை உத்தரவுகளைப் பிறப்பிப்பது போன்ற அதிரடி நடவடிக்கைகளை அரசு மேற்கொண்டது. இதன் மூலம் வன்முறையாளர்களின் ஒட்டுமொத்த திட்டமும் முளையிலேயே கிள்ளியெறியப்பட்டது. சட்டத்தை கையில் எடுப்பவர்களுக்கு இங்கு இடமில்லை என்பதை இந்த நடவடிக்கைகள் மீண்டும் ஒருமுறை உரக்கச் சொன்னன.

ஐரோப்பிய மற்றும் பிற நாடுகளிலோ அல்லது அண்டை நாடுகளிலோ அரசாங்கங்களை மாற்ற வேண்டுமென்றால் அங்கு தீயும் வன்முறையும் மட்டுமே வழிகளாகப் பார்க்கப்படுகின்றன. வீதிக்கு வந்து பொதுச்சொத்துக்களை அடித்து நொறுக்குவதும், நாட்டை ஸ்தம்பிக்க வைப்பதுமே அங்கு ஜனநாயகத்தை நிலைநாட்டுவதற்கான வழியாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது. ஆனால், உலகின் மிகப்பெரிய ஜனநாயக நாடான இந்தியாவோ வன்முறை வழிகளை முற்றிலும் மறுக்கிறது. இந்தியாவில் ஆட்சி மாற்றமோ அல்லது அதிகார மாற்றமோ தீயின் மூலமாகவோ அல்லது இரத்தக் கறைகளின் மூலமாகவோ நிகழாமல், கோடிக்கணக்கான மக்களின் விரல் நுனியில் இருக்கும் வாக்குரிமை என்னும் பொத்தானின் மூலமாக மட்டுமே தீர்மானிக்கப்படுகிறது.

இந்தியாவின் 140 கோடி மக்களும் தங்களது அரசியல் உரிமையை எவ்வித வன்முறையும் இன்றி வாக்குப்பதிவு இயந்திரத்தில் பதிவிடுவதன் மூலமே ஜனநாயகத்தை நிலைநிறுத்தி வருகின்றனர். 64 கோடிக்கும் அதிகமான வாக்காளர்களின் விரல்கள் ஒரே பொத்தானை அழுத்துவதன் மூலம் நாட்டின் தலைவிதியை மாற்றியமைக்கும் மாபெரும் சக்தியைக் கொண்டுள்ளன. வன்முறைப் போராட்டங்களால் நாட்டைக் குலைக்க முற்படும் சுயநல சக்திகளின் கனவுகளை, இந்த ஜனநாயக முறை அடித்து நொறுக்குகிறது. துப்பாக்கிகளோ, தீப்பந்தங்களோ இன்றி ஒரு சாதாரண வாக்குச் சீட்டு அல்லது வாக்குப்பதிவு இயந்திரத்தின் பொத்தான் மூலமாக மட்டுமே ஆட்சியைத் தேர்ந்தெடுக்கும் முதிர்ந்த அரசியல் நாகரிகத்தை இந்திய மக்கள் பின்பற்றி வருகின்றனர்.

ஆகவே, தற்போதைய சூழலில் மனிதகுலம் எதை நம்ப வேண்டும் என்ற கேள்வி எழுகிறது; வன்முறையைத் தூண்டும் நெருப்புப் பிழம்புகளையா அல்லது ஜனநாயகத்தின் மாண்பைக் காக்கும் ஒற்றைப் பொத்தானையா? வன்முறையும் நாசவேலைகளும் எந்த நாட்டிற்கும் ஒருபோதும் நல்ல எதிர்காரத்தைத் தந்துவிட முடியாது என்பதை உலக வரலாறுகள் பலமுறை உணர்த்தியுள்ளன. ஆனால், இந்தியாவோ வன்முறையைத் துறந்து, சட்டத்தின் ஆட்சியை மதித்து, அமைதியான முறையில் வாக்குரிமை என்ற ஆயுதத்தைக் கொண்டு உலகிற்கே ஜனநாயகத்தின் உண்மையான அர்த்தத்தைக் கற்றுக்கொடுத்துள்ளது. இந்தத் தெளிவான பாதையே இந்தியாவை என்றும் தலைநிமிர்ந்து நிற்கச் செய்யும் வலிமையாகும்.